Someone Somewhere In Summertime

Onvergetelijke ontmoetingen met mensen in 2011 op mijn weg van Mexico naar Peru.

Aún y para siempre ... vamos por el mejor camino

Het is kerst en het sabbatjaar is voor mij voorbij. 'k Heb het al een paar keer gezegd: het beste jaar uit mijn leven. Dat ik dit zo intens mocht beleven... wel, dat heb ik grotendeels aan mezelf te danken. Ik heb de betere weg opgezocht. Ik heb tot mijn verbeelding sprekende ruïnes van een mysterieus Maya- en Incaverleden opgezocht en gevonden. Ik heb trage en lange wegen gezocht en gevonden. Over bergen die ik, nuchter bekeken, nooit zou hebben beklommen, maar door de roes van het reizen pedaleerde ik zo goed ik kon. Vele bergen heb ik beklommen. Zeer vele. Ik heb ze niet geteld. Ik hou niet zo van statistieken. Maar ik heb mensen gesproken. Zeer veel mensen. Zeer veel arme mensen. Ik maakte hen gelukkig. Zij mij. Wij waren gelukkig. Als ik zeg dat dit het beste jaar was, dan is het vooral hierom. Omdat ik zo gelukkig was. Omdat zij zo gelukkig waren om een babbeltje te slaan. Ze zijn van bergen gekomen, van hun velden, uit hun deurposten, uit de schaduw. Om een korte babbel te slaan. En dan weer verder. Telkens weer verder. Tot de zon zou verdwijnen. Dan was het etenstijd. En man, wat heb ik hier gegeten! Veel en lekker. Rijst, eieren, groenten. En nog meer gedronken. De lekkerste fruitsappen. Onnoemlijk veel fruitsappen. Bij uitzondering niet vers geperst. En overdag: water en gatorade. Liters water en gatorade. Wat heb ik heerlijk afgezien op de klims. Wat heb ik heerlijk afgezien onder de loden zon. Wat heb ik afgezien van een paar keer besmet water. Alles is hier intens, er is geen midden. In Latijns-Amerika geen grijs: het is zwart of het is wit, maar meestal is het felgekleurd als een regenboog. Het is ja of neen. Me gusta. Me gusta mucho. Me gusta muchissimo.

Het is kerst en morgen is mijn sabbatjaar precies een jaar geleden begonnen. Ik wist dat het uniek zou worden. Een eens-in-het-leven-ervaring. Een jaar tijd om een droom waar te maken. Van Mexico tot Ushuaia was het plan. Van Mexico tot Buenos Aires is het geworden. Ik volgde mijn intuïtie. Iedere dag. Ook op de dag dat ik besliste vroeger terug te keren naar Belgenland. Ik had me voorgenomen een jaar lang te doen wat ik écht wou. En dat heb ik een jaar gedaan. En dat heeft zo'n immens veel deugd gedaan. Ik heb horizonten verbreed. Ik heb veel nagedacht, gefilosofeerd, gereflecteerd, in mezelf getrokken. Ik heb veel gebabbeld, meestal met de bevolking, soms eens met toeristen. Ik heb veel geleerd over de mensen, hun cultuur, hun waarden, hun sociale toestanden, hun armoede. Vooral hun armoede. Verdorie, wat een armoede. Als er maar één iets zou bijblijven van deze reis dan is het wel armoede. De elementaire voorzieningen die wij zo normaal vinden, waar we ons zelf durven om druk maken, wel, die zijn er gewoonweg niet. De mensen maken zich daar niet druk om. Zij halen dan maar drinkbaar water kilometers verder. Zij eten dan maar één maaltijd per dag. Zij wassen zich niet met warm water. Zij steken 's nachts geen licht aan, want er is geen elektriciteit. Zij werken niet met machines. En zij werken veel. Van net voor  zonsopgang tot zonsondergang. Zij hebben tijd en zij maken tijd. Voor een babbel met mij, een eenzame fietser, die kromgebogen over zijn stuur, zichzelf een weg baant over voor de helft ongeasfalteerde wegen. Die gesprekken zitten nog voor een groot deel heel levendig in mijn hoofd. En de lach van kinderen, die doet me hier soms spontaan glimlachen als ik eraan denk. En het plezier van die schoolkinderen die even de klas uit mochten om kennis te maken met een continentfietser. En de keren dat het vanop afstand was omdat er een kloof of een andere hindernis was, die zijn onuitwisbaar. Zoals in the middle of nowhere waar een gans schooltje aan de rand van hun pleintje uitbundig kwam zwaaien en juichen. Zelfs zingen. Je zou eens moeten weten wat voor een boost dat geeft.

Al die herinneringen, het is immens. Soms op onbewaakte momenten word ik overmand door zo sterke gevoelens dat ze het traanvocht in mij opwekken. Nu bijvoorbeeld. Die herinneringen zijn sterker dan mezelf. Ze zijn de op mijn gevoelens werkzame herinneringen aan zoveel situaties. Ieder uur van iedere dag heb ik in mijn hoofd opgeslagen als was het mijn harde schijf. Zo nu en dan lees ik die gegevens. Ik roep ze niet op, maar ze komen tot mij door een woord van iemand. Of door iets dat ik lees. Of bij het zien van fruit. Of bij het ruiken van de koffie. Of bij het klaarmaken van de rijst. Of bij het roeren in de wok. Of gewoon zomaar, zonder aanwijsbare reden. Zoveel herinneringen aan zoveel reiservaringen. Negen volle maanden. De iPad staat vol foto's, maar op de harde schijf van mijn hoofd staat zoveel meer. Hier op deze blog staan mijn verslagen. Met de dagelijks tikfouten. En zo kom ik tot de kern van mijn project.

Ja, de reis paste in een project. Een boek schrijven. Dat is het uiteindelijke doel. Timing: op 21 december 2012 wil ik het kunnen aanbieden. Voor eerst aan mijn drie sponsors. Zij waren de eersten die in mijn project geloofden en mij een geldelijke steun gaven omdat ik het hen vroeg. Afstandswinkel, MO*-magazine en mijn eigen werkgever Syntra West. Bij deze wil ik hen nogmaals nadrukkelijk danken voor het vertrouwen. Ten tweede wil ik het klaar hebben voor mijn bloglezers. Ik ken ze voor het grootste deel bij naam, zij die mij lazen. Zij waren een onmisbare steun voor mij. Ik wil hen bedanken voor hun geduld, aandacht en betrokkenheid in mijn doen en laten en schrijfsels. Ten derde wil ik het boek presenteren aan alle mensen die er interesse voor hebben. En ik wil ook hen nu al danken om het boek te willen kopen en lezen.

Er komen twee boeken. Het eerste wordt een verzameling van mijn herschreven blogteksten met enkele frappante reisfoto's. Het tweede (en dit was het aanvankelijk bedoelde) boek wordt een kunstzinnig project waarbij ik de cultuur en de geschiedenis van de Inca's in gedichten, alsook mijn filosofische inzichten over het "zijn" uit de doeken zal doen, geïllustreerd met eigen foto's en reiservaringen. Het wordt een jaarkrant waarbij je iedere dag een blad kunt omslaan. Het wordt een interactief boek waar je zelf de verhaallijn uitstippelt. Aan dit boek is heel veel werk. Immens veel werk. Ik probeer het af te hebben, maar ik ga het pas publiceren als ik er tevreden over ben. Ik ben een onafhankelijk schrijver én uitgever :-) Ik heb tijd en vooral veel goesting om deze uitdaging in 2012 op te nemen.

"En zou je het opnieuw doen?", krijg ik wel eens te horen. Ja, hoor. Mocht ik er de middelen voor hebben zou ik dit mijn leven lang willen doen. Reizen, fietsen, schrijven... dat is een gedroomd leven. En vanaf vandaag leef ik die droom. Daarmee is meteen verteld wat deze reis met mij gedaan heeft. O ja, ik heb weer een stukje van de wereld gezien, en o ja, ik ben weer een ervaring rijker. Maar uiteindelijk is dit ook alweer voorbij. Wat écht van belang is, is vandaag. Als ik vandaag een beetje aan mijn droom werk, ben ik een gelukkig mens. Gelijk waar ter wereld. Gelijk welke droom. Want ja, er is meer dan reizen en fietsen en schrijven in het leven. Ik kijk nu anders naar de wereld. Ik heb het geluk geboren te zijn in België. Ik heb ook het geluk iets met mijn leven te kunnen terug geven aan de mensen die het verdienen. De arme mensen van Guatemala, Ecuador en Peru blijven me zo levendig in de geest, dat ik voor een groot deel voor hen zal werken. Een groot deel van de inkomsten van het boek vloeit naar hen terug. Dat is het minste dat ik moet en vooral wil doen.

Want als er één boodschap is die ik zou willen meegeven aan jullie, lezers, dan is het wel dit:
Ga nooit meer op reis, zomaar, voor je eigen, maar doe het omwille van de arme bevolking waar je naar toe reist. Lééf met hen mee, op hun ritme en met hun gewoontes. Deel een stukje van je tijd met hen. Deel je passies met hen. Geef hen je kameraadschap, vriendschap, liefde en geef hen wat meer dan wat zij vragen (want dat doen zij ook voor jou). Want dat verdienen ze. Pas dan heeft het reizen waarachtig en waarlijk zin.

Aún y para siempre... vamos por el mejor camino!

"nog steeds en voor altijd... laten we voor de betere weg gaan"

Foto's van mijn rode draad door Latijns-Amerika

Ontelbare herinneringen in mijn hoofdje, honderden berichten op deze blog, 7616 foto's voor de Facebookvrienden. Er komt een boek met herschreven blogberichten en een selectie van deze foto's. Wie een vraag heeft of iets wil weten over deze reis mag me gerust contacteren: pietvercaempst@gmail.com. De rode draad op het kaartje is mijn gerealiseerde fietsroute.

Mexico - deel 1
Mexico - deel 2
Mexico - deel 3

Guatemala - deel 1
Guatemala - deel 2
Guatemala - deel 3

Guatemala - deel 4

Guatemala - deel 5

Guatemala - deel 6

Honduras - deel 1
Honduras - deel 2
Honduras - deel 3

Nicaragua - deel 1
Nicaragua - deel 2
Nicaragua - deel 3

Costa Rica - deel 1
Costa Rica - deel 2
Costa Rica - deel 3
Costa Rica - deel 4

Costa Rica - deel 5

Ecuador - Quito - deel 1
Ecuador - Quito - deel 2
Ecuador - Quito - deel 3
Ecuador - deel 4
Ecuador - deel 5
Ecuador - Guamote - deel 6
Ecuador - deel 7
Ecuador - deel 8
Ecuador - deel 9
Ecuador - deel 10

Peru - deel 1
Peru - deel 2
Peru - deel 3
Peru - deel 4
Peru - deel 5
Peru - deel 6
Peru - deel 7
Peru - deel 8
Peru - deel 9
Peru - deel 10
Peru - deel 11
Peru - deel 12
Peru - deel 13
Peru - deel 14
Peru - deel 15

Chili - Santiago de Chile

Argentina - Buenos Aires

Brussel - van 23 tot en met 28 november
Ik sluit de herfst van mijn sabbatjaar af met een weekje Brussel omwille van een leuk muziekfestival: Autumn Falls.


Oostrozebeke - tot het eind van het jaar
Een nachtelijke trip door Parijs en een veertiendaagse fietsreis in Ierland vallen in het water  door spierscheur en pijn in de knie. December wordt noodgedwongen (en misschien maar goed ook) een uitrusten van onvergetelijk intens sabbatjaar.

Afscheid

Dit wordt het laatste bericht op deze blog. Ja, ik had eigenlijk nog een verslag van Buenos Aires beloofd. Wel, dat is dan een belofte die ik niet meer na kom.

Ik sluit deze reis hier af.
Het is zeer mooi geweest. Onvergetelijk. Prachtig. Plezant. Leerrijk. En nog zo veel meer.
Het is nu vooral voorbij.

Ik heb traantjes van geluk gelaten. Ik heb traantjes van ongeluk gelaten. Ik heb afgezien. Ik heb deugd gehad. Ik heb van alles genoten. Ferm genoten. Heel ferm genoten. Niet anders gedaan dan genoten.

Nu nog het boek beginnen schrijven. Dat is het naspel, het na-reizen, het na-genieten. Ook dat is intens. Heel intens. Gans het jaar is intens geweest. I like it. I love it. I enjoy it so much.

Bedankt om te lezen. Bedankt om te reageren. U bent een fijn publiek. Heel fijn. Uiterst fijn. We zeggen geen afscheid, maar een tot ziens. Of om een cirkel te schrijven op het strand van de herinnering:

再見 до свидания довиждане à la prochaine εις το επανιδείν à la revoyure à plus a presto ade adeus adieu adiós adjö adjö agur aju ajuus allahaısmarladık alles Gute arrivederci arrivederla até logo saúde au plaisir au revoir auf Wiederhören auf Wiederschauen auf Wiedersehen ave atque vale buona continuazione bye bye-bye chao cheerio γειά καλή αντάμωση cheers ci vediamo ciao cu bine dag do widzenia doviđenja elveda farewell farvel gegroet goodbye güle güle hasta la vista إلى اللقاء  hasta luego hasta otra 失礼します head aega heippa hej då het ga je goed hoşçakal hyvästi jäähyväiset la revedere lebe wohl mach' dich mach's gut na shledanou nägemist addio näkemiin пока прощание näkemisiin nashledanou nos vemos på gjensyn pozdrav pożegnanie na svidenje rămas bun så länge! salut see you servus skål slovo so long ta-ta tchao tchau  terve tot kijk tot siens tot weerziens tot ziens tschau tschüss vaarwel vaya con dios viszlát viszontlátásra zbogom さようなら じゃあ それでは では 안녕 안녕히 가세요 안녕히 계세요 안녕히 계십시오 작별 인사   

Of met muziek. Een dijk van een song. Laat het ons ultieme lied zijn.

el Mejor Camino - update !!

Deze voorstelling is geannuleerd.


Wanneer?
zaterdag 21 januari 2012 om 20u00

Waar?
cc De Mandelroos, Oostrozebeke

Wat?
Gratis voorstelling van mijn continentreis door Latijns-Amerika, in een zelfgemonteerde video met informatie, documentatie, foto's, anekdotes, ervaringen, ontmoetingen op mijn fietsrit van Mexico naar Peru.

Wie?
Bedoeld voor vrienden, kennissen en al wie interesse heeft.

Waarom?
Een DVD van de voorstelling wordt vrijblijvend te koop aangeboden. De netto winst gaat integraal naar projecten in Guatemala, Ecuador en/of Peru.

Indien u een facebookprofiel heeft, kunt u zich hier aanwezig melden (aanbevolen)

Deze voorstelling is geannuleerd.

Een schat aan Inca's

Ik heb een nieuw speeltje ontdekt... Google Books kende ik al, maar ik had nog nooit gebruik gemaakt van de bibliotheek die de website biedt. Handig om weten welke boeken over Inca's handelen en vrij compleet: 300 boeken. In de boekenwinkel vond de verkoper 500 boeken, ik vermoed dat die betere tags heeft.

En ik ga ze niet allemaal lezen, neen, maar toch zoveel mogelijk raadplegen en het kaf van het koren scheiden. Op mijn boekenplanken vind je voortaan de interessantste werken, met mijn opmerkingen.

En op een dag smijt ik mijn collectie online op deze virtuele planken.

Nog dit: ik probeerde de pdf's in voorbeeldweergave te lezen, maar ik ben toch nog van de generatie die liever een boek vast pakt...

Klik hier om te zien wat ik nu ook het lezen ben.

Hoe schrijf je een boek?

Wel, wat mezelf betreft, zo:

- het begint met het idee om een boek te gaan schrijven (toen ik 17 jaar was).
- het begint NIET met te beginnen schrijven: dat heb ik talloze keren geprobeerd, maar tevergeefs.
- neen, eerst een verhaal in je hoofd
- dan een structuur in je hoofd
- pas dan begint het avontuur en komt de muze je vergezellen tijdens je reis
- ja, je moet ervoor op reis gaan
- maar je mag niets schrijven tijdens de reis
- daar zul je trouwens geen tijd voor hebben als je goed reist
- maar je laat je prikkelen door en prikt zelf in het thema van je boek
- je vormt veel ideeën van wat je wil schrijven en waar je in het boek heen wil
- je denkt of je wel succes zal hebben met het zus of zo aan te pakken
- je creëert tijdens je reis een doelstelling en een verwachting (naar inhoud, niet naar aantal boeken)
- want je geeft geen moer meer of je boek zal verkopen of niet
- je enigste betrachting is dat boek te realiseren
- je fietst en denkt (oke, het eerste werkwoord is vooral op mij van toepassing)
- je denkt en kunt niet meer fietsen (je moet het mij en ik jou niet meer uitleggen)
- je komt thuis en hebt nog een zee van tijd
- je gaat lezen en noteren
- en je gaat in detail
- maar niet meer voor je toekomstige lezers
- je schermt je project af van de buitenwereld
- je kruipt in de pen wanneer je goesting hebt
- je gaat schrappen en schrijven en schrijven en schrappen
- je zult meer schrappen dan schrijven
- en telkens maar herlezen, herformuleren, herdenken
- en de purist en perfectionist in jou zegt: dat moet niet 'her-' zijn maar 'opnieuw' zijn
- je laat nalezen door intimi die geen zin lossen en loslaten tot ze tot op de komma's, de puntjes en conform de Nederlandse taal correct zijn
- je stelt uit de atomen, de deeltjes, de onderdeeltjes pagina's samen
- je schikt en rangschikt, versmijt zinsdelen, alinea's, paragrafen
- je keert terug naar je oorspronkelijke zinnen
- ja-a! Je houdt álle versies van je boek bij
- je komt het beu
- je laat het nog eens nalezen
- je bent hun correcties beu
- je leest het zelf dan maar
- en je vindt het goed en genoeg geweest
- en je boek is af!

"Kijk eens diep in mijn ogen"

Hola amigos!

Ik ben terug online. Mobistar geeft me voor 15 euro per maand toegang op de iPad tot het virtuele luchtruim en ik mag daarmee gratis De Standaard op mijn schermpje lezen. De volgende stap is dat je die zelf niet meer hoeft te downloaden, maar dat je - net zoals met de koffiezetmachine - bij het krieken van de dag automatisch binnengesijpeld krijgt.

Over binnensijpelen gesproken. Vanmorgen heeft het geregend en er komt water in mijn keuken binnen. Dat was al een probleem van voor ik vertrok, maar dat voltrok zich niet vanmorgen. Neen, nu komt het van onder de vloer ofwel kruipen ergens kabouters met de gieter rond. Ik kijk eens toe waar ze precies uit de grond komen, want dat is nog een mysterie. Dat kabouters bestaan, dat hoeft niet te verwonderen.

En dan nu het verhaal van de dag. Ik fiets naar het postkantoor en de bank. Ik merk bijna aan de lijve dat rijden op de Ingelmunstersteenweg in de richting van het centrum (nou ja, kerkpleintje) gevaarlijker is dan de Carretera Panamericana (in gelijk welke richting). Geen supertruck hier, maar toch een serieuze klepper, waarvan de chauffeur niet ziet dat de rond van de asfaltweg zonder fietsstrook aan de rand golvend ligt en absoluut niet kan weten dat daarop fietsen gevaarlijker is dan surfen op een twintig meter hoge Nieuwzeelandse golf, scheurt op enkele centimeters van mijn stuur. Maar dat is mijn verhaal niet, want uiteindelijk behoud ik de koelbloedigheid om op de rand te surfen en in koelere vaarwaters te komen van het Oostrozebeeks kerkpleintje met fietsstalling en postkantoor.

Ik liet dit jaar mijn post doorsturen naar een vriend. Bij de aanvraag had ik meteen vier blaadjes ingevuld en heeft de dame ze toen al, op mijn vraag, netjes alle vier al in de computer verwerkt. Dat spaarde mijn vriend drie ritten naar Oostrozebeke uit. Dat is zo kwaad niet. Maar wel drie ritten op tijdstippen dat hij en zijn vrouw nog druk aan het werken zijn. Dat was toen op eenvoudige vraag mogelijk. Vandaag schuif ik aan voor een annulatie van het laatste kwartaal. Niet dat ik niet naar Hulste wil fietsen om mijn post op te halen (na het lezen van mijn gedownloade DS). Maar gewoon omdat ik de goede gewente heb om het eerste wat ik doe na het opstaan, de post uit het deurkastje te nemen. Waarom dit het eerste is? Wel, gewoon praktisch, ik duik de trap naar beneden en zet vijf stappen naar mijn voordeur, waar in een zelfgetimmerd kastje tot eind vorig jaar de papieren versie van De Morgen stak. Dan liep ik terug, ging de living binnen en drie stappen verder naar de CD-kasten waar ik dan een album uit nam met muziek die me die ochtend wel zou bevallen. Vier stappen verder legde ik dan de muziek op en zeven stappen verder sta ik in mijn keuken, waar bijna iedere morgen mijn zelfgebakken broodje en de doorgesijpelde koffie lekker geuren. Aan de ontbijttafel at ik dan lekkere stutjes met choco en vouwde ik DM voor mijn ogen uit.

Ik wijd uit, alleen maar om te zeggen, dat ik dit ritueel zal moeten aanpassen. Het zelfgetimmerde houten staketsel is nu een schermpje met touchscreen. Ik hoef zelf niet te klikken om mijn krant te kunnen lezen: twee keer met de vinger wijzen en daar verschijnt het nieuws van de dag. In de praktijk? Het duurt iets langer dan vroeger (wie zegt daar dat het virtueel veel sneller gaat?), maar ik moet er twee stappen minder voor doen. Nu, da's dan een minimale fractie van de energie die ik er vanaf nu iedere dag kan af fietsen. Zonder auto is het leven een stuk dynamischer. Me gusta mucho!

Dit ook nog eens gezegd zijnde, sta ik in het postkantoortje van Oostrozebeke. Een kantoortje waar je door twee warmtesluizen moet die een derde van de klantruimte inpalmen. Er staan vier mensen, maar dat is niet erg. Tijd staat aan mijn zijde :-) Ik sta hier dus om iets te annuleren waarvoor ik al betaald heb. Ik denk aan de mogelijkheden die ze me zullen geven, maar als het mijn beurt is, zegt de postdame me dat ik dat wellicht schriftelijk zal moeten melden omwille van veiligheids- en privé-redenen. Ik kijk haar aan met een blik van "was-ik-maar-in-Latijns-Amerika-waar-alle-problemen-"morgen"-opgelost-worden". Ze leest de laatste alinea van het blad met mijn referentiecodes voor. Dat had ik niet gelezen, maar ik onderbreek haar met mijn Latijns-Amerikaanse charme en lach haar vriendelijk toe dat ik toch niet weer een paar dagen moet verliezen om zoiets eenvoudig te annuleren. En ik ga nog wat verder in een gematigde bui, waar ik op de belangrijkste woorden extra toonval druk en zijdelingse hoofdbewegingen maak. Ze onderbreekt me nu ook - en nu komt de clue van mijn verhaal:

"Kijk eens diep in mijn ogen..."

Ik kijk haar glimlachend voor twee en een halve seconde aan, adem eens sterk door mijn neus terwijl mijn mondhoeken breder en hoger van elkaar gescheiden worden. Achter mij wordt er kort gelachen.

"Gij gaat dat voor mij regelen, hé...", lach ik haar toe.

"Ja, ik ga een mailtje sturen", lacht ze terug.

Ik vouw mijn papier met de codes terug op en steek het in mijn broekzak.
"Dus ik moet nu niets meer doen en het komt in orde?", frons ik, nog steeds wat lachend.

"Ja, het komt in orde...".

Ik onderbreek haar en zeg:
"Dan ga ik nu nog eens diep in jouw ogen kijken om je te bedanken".

Het postkantoor lacht en ik laat het achter mij en fiets naar de bank.
Zalig moment! Het is nog van deze tijd, om iets gedaan te krijgen, met een gebaar.
Ik geloof dat mijn mejor camino echt wel verder gezet wordt in België en ik hoop nog langer dan de volgende drie maanden!

This...is...the...end (op de tonen van The Doors).

De computerschermen zeggen me dat vlucht BA 244 op tijd en dus om 13u25 zal vertrekken. Ik zie het heel goed zitten om dertien uur te gaan vliegen.
London, here I come.

13 uur later:
London, here I am.
Nu nog 4u30 wachten op vlucht BA 394 naar Brussel.

12u35 (local time):
En ik ben nog niet moe: Brussels, here I come!

Belgium, here I am!
Voila, hier eindigt de reistocht. Van zodra ik Mobistar kan activeren, hoor je opnieuw van mij. Ondertussen ga ik weer even wifi- en internet- en telefoonloos.

Tot binnenkort, amigos!

La Parillada de la Plata

Mijn slotdag in Buenos Aires, eindpunt in mijn Latijns-Amerika, is een dag met prachtig lenteweer. 26 graden, zalig zonnetje, zacht grasgroen van het park van Puerto Madero, en ik verlies het besef van tijd. Dit was een zalig moment om met het avondlicht afscheid te nemen. Ik ben er niet geraakt om een verslagje van Buenos Aires te schrijven. De stad slorpt te veel van mijn energie ;-) Ik probeer morgen op de luchthaven en op het vliegtuig een samenvatting uit te tikken.

Tegen acht uur keer ik, zoals beloofd, terug naar het uitstekende restaurant La Parillada del Plata. De ober van vorige keer groet me met een knipoog. Dat is plezant. Herkenning. Ik ben bij de eersten die gaan tafelen. Ik kan dus een strategisch goed plaatsje zoeken om alles goed te overschouwen.

Als aperitiefhapjes de gebruikelijke stokbroodjes met drie soorten sausjes. Er komt ook een schoteltje met gekruide witte bonen. Mijn eerste bord wordt er een met jamón crudo, oftewel parmahesp met noten en zwarte olijven... sublieme combinatie! Naast mij komt aan mijn linker- en rechterzijde een Duits koppeltje zitten en voor mij een groep van zes Amerikanen. Hmm, het wordt een stille avond, ook verder is er enkel internationaal gezelschap. Op zaterdag enkel toeristen blijkbaar. 't Is dus vele toffer in de week voor wie ambiance in de keet wil. Op het bord is het wel terug een festijn. Mijn tafeltje staat vol met een zelf samengesteld slaatje. Dat vind ik trouwens een leuke formule die ik graag in België ook wat meer zou willen zien. Ik meng een beetje olijfolie in de kom met rúcula, tomaat en geraspte wortel en meng met een klein beetje marinades die bedoeld zijn voor op het brood. De medallón de lomo is terug mals en overheerlijk. Met water en een glas Malbec is het feest compleet. Een dessert kan niet ontbreken, ook al staat het buikje op ontploffen. In plaats van een irish coffee wordt het een ijsbol met véél whisky en noten. Met minder whisky zou het wellicht beter zijn, maar je hoort me niet klagen ;-). Ha, nu wordt het nog leuker, het is bijna 22 uur dus de Argentijnen komen binnen. De ambiance verdubbelt onmiddellijk met het kwadraat. Mensen aan andere tafeltjes herkennen elkaar, omarmen elkaar, bulderlachen op een vriendelijke en charmante manier. Ik beslis nog een thee te bestellen, gewoon om te blijven genieten van de sfeer in dit superleuke restaurant. Op het moment dat ik nog een bosvruchtencoupe bestel, komen twee porteñas naast me zitten. Twee levensgenieters die, voor ze wellicht een stapje in het uitgaansleven zetten, een portie komen eten en daarbij voor een uitstekende wijnfles kiezen en daar na het proeven meteen op klinken. Fijnproevers. Helaas zijn ze wellicht een achttal jaar ouder dan mezelf en zijn ze niet de meest mooie vrouwen van Buenos Aires. Maar toch hebben ze nog de felheid, die altijd- en eeuwigdurende vlammende hartstochten. Mooi, daar hou ik van. mijn leven lang ;-) Ik hou van gepassioneerde mensen. Wie alles gééft met vurigheid, die is mijn vriend(in). Want geven is delen. En delen is niet halveren, maar verdubbelen. Denk daar maar eens over na... Op het moment dat ik dit schrijf, gaan mensen de tafel rond om de wijnglazen te heffen en elkaar in de ogen te kijken. Ze grijpen elkaar stevig vast, bij het haar, in de nek, om de rug, rond de middels.

Laat me dit ook doen, met jou, lezer, schriftelijk dan... Ik heb deze noten en woudvruchten op mijn lofzang. Na negen maanden zet ik een punt achter een superreis. Zo omschrijf ik het in een woord. Ik heb hier van alles zeer intens beleefd, veel nagedacht en flink gefietst, rondgetrokken van dag tot dag, van onbekende plaats naar onbekende plaats. Het werd telkens een beminde plaats, omwille van de mensen, de natuur, de cultuur, de sfeer,... Het plaatje klopte telkens. Ik heb afgezien, ik heb doorgezet, ik heb genoten. Van alledrie, ten volle. Op het einde van Peru, het hoogtepunt van mijn superreis ben ik mentaal en lichamelijk door het lint gegaan door een sluipende cumul aan situaties. De beslissing om er een punt achter te zetten, is bewust genomen. Nu ga ik nog drie maanden genieten bij het beginnen schrijven aan mijn boek. Dát is tenslotte het eindpunt van mijn project. Ik ben deze reis begonnen, deels omwille van dit boek. Ik heb zóveel inspiratie en ideeën opgedaan, dat ik letterlijk zestien boeken zou kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook. Maar dit jaar ga ik voor het ene, unieke, uitzonderlijke, hoogst eigenzinnige en kunstzinnige boek. Ik leg de lat hoog, misschien te hoog. Maar ik ga ervoor. En als ik beslis om maar 275 pagina's te schrijven, wel, dan is dat maar zoals het aantal dagen dat ik rondgereisd heb. Er zijn geen grenzen. Iedere dag leg ik de grens waar ik ze kan leggen. Ik heb ze verlegd in het fietsen, ik heb ze vanavond flink verlegd in het eten. Ondertussen zijn alle toeristen verdwenen en zit ik in de aangename latino-tumult. Communiceren doen ze hier met het ganse lichaam. Armen bewegen, hoofden knikken, blikken en mondhoeken spreken. Wat later verdwijn ik. Morgenochtend verdwijn ik van dit continent. Dat zal pijn én deugd doen. Het zal vooral voldoening geven. Ik heb een machtige drie trimesters hier beleefd. En dan nu een gelukstraantje. En een glas champagne, aangeboden door het huis, samen met de rekening. Ik hef het glas met sprankelend vocht en drink op de betere weg die ik gekozen heb. Gebroken en verwerkt enkele demonen van het verleden. Ik hef het glas op mezelf. En ik hef het glas op degene die in mijn leven komt. Na bijna twintig jaar in een onderkoeld lichaam, I'm completely ready for real fine warm love. Heaven helps the one, that comes to my door, cause I decided, from now on, I'm ready for love.

Eindelijk een écht goed Argentijns restaurant

Morrones asados (gegrilde rode zoete paprika) als aperitiefhapje. Drie sausjes (frisgroen, pikant herfstkleurig en pepers van verschillende kleuren). Een fantastisch soepele rode huiswijn (Malbec) in een groot glas én deftig gevuld. Een mals, gigantisch steak (medallon de lomo), zoals steeds voor mij tres cuartos gebakken. Een van de beste steaks ooit! Een apart overvol bord lekkere frietjes (haast even goed als Belgische!). Sla, tomaat en uien mix ik met het groene kruidensausje en olijfolie.
Kortom: eindelijk een Argentijns feest op zijn Argentijns.



En voor wie van details houdt: de ober schenkt de wijn een klein beetje schuddend met de fles (om er meer zuurstof in te steken) en veegt de rand af met een servet, de tegels van het restaurant zijn een schuin zwartwit schaakbord, er hangen spiegels om de andere gasten te zien genieten, er staan tot het plafond flessen wijn, grote bokalen met augurken en uien, er hangt een authentieke zwartwitfoto van de keuken waar de grote stukken vlees voor die avond hangen en vier koks wat onhandig poseren voor de foto, koffiezakken uit Brazilië, de mensen in het restaurant babbelen luid, lachen en feesten, het stokbrood wordt besmeerd met de magische sausjes, glazen klinken, blikkende ogen fonkelen, glunderende tafelgenoten, glurende passanten buiten, rode neon: steak house, ik hoor de deur piepen en kraken, tegen half tien, twee derde ingenomen, het geluid zwelt aangenaam aan, ik probeer mij te concentreren op de jazz muziek, maar die is nauwelijks hoorbaar, de klanken die ik hoor, zijn vettig Amerikaanse bassen, vuil Castillano en alles daartussen, maar de mix is schitterend met de sexy hoge tonen van de vrouwelijke Spaanse accenten.

Tijd voor een dessert: un helado don pedro: ijsbollen, whisky, noten en chantillyroom. Hmm, twijfel, want er is ook een helado con frutas del bosque. Ik hou die met de whisky voor op mijn laatste avond. Ja, hier wil ik terugkomen om afscheid te nemen van een van mijn allerlievelingssteden. Waarom ik hier zo graag ben, wordt nog beschreven. Ik hou er nog even de spanning in, want ik ben hier nog drie volle dagen. Het wordt moeilijk afscheid nemen van deze continentreis, maar het wordt nog een plezant najaar. Een ding kan ik al verklappen: it ain't over till it's over en het duurt nog drie maanden. Ondertussen dansen de donkerrode bosvruchten tegen mijn fris met ijslucht gevulde gehemelte. Rode bessen en framboisen vallen van het nachtelijk firmament, tuimelen op mijn papillen en dringen in mijn zieleroerselen. Ik zing op dit leven en ik dicht het plan om nooit te stoppen genieten. Ik zwijg van de doodlopende zijwegen en ik ga voluit voor de blije paden. Er ligt een weg voor mij, luchtbreed, met buien en zon, heldere nachten, bewolkte duisternis en alle andere mooie schakeringen daartussen. De lente en de zomer van mijn leven heb ik gehad, maar de mooiste dagen in herfst en winter bieden me de uiteindelijke charme waar ik altijd al naar verlangde. Waar een vos langs de bosrand naar de boerderij sluipt, een roodborstje de sneeuw doet stuiven, daar is mijn nest. En binnen enkele dagen ben ik daar.

Ondertussen is het na half elf. De Amerikanen zijn verdwenen, de Latino's wakkeren hun discussies aan. En hun wellusten,en hun genot in een zachtgierende lach. De ogen schitteren als sterren in hun donkere pupillen. De elegante vingers strijken door de zachte zwarte haren, de heren schuiven hun handen over hun fijngeknipt maar vaak grijze hoofd. De gesprekken graven dieper, maar daarom worden de stemmen niet stiller. Hier ben ik graag. In dit restaurant, in deze stad. Meer daarover dus later, maar dit tipje kon ik niet laten. Waar het hart van vol is... geraakt de buik van bol. Maar dat wordt er morgen sportief afgewerkt ;-))

Kunstcollectie van Amalia Lacroze de Fortabat

Beslist hét mooiste museum van Latijns-Amerika ligt in het havengebied Madero. Een ultramoderne constructie laat de schatten zien die de rijkste vrouw van Argentinië verzameld heeft. Het museum telt verschillende verdiepingen. Ik begin op de eerste kelderverdieping en in een eerste zaal zie ik de portretten van de rijke vrouw en haar familie. Het mag gezegd en ze mocht geportretteerd, want het is een bijzonder mooie vrouw. Verder hangen 19e en 20e eeuwse schilderijen van de stad, het land en Argentijnse tradities. Het is een aangename inleiding. In de tweede ondergrondqe verdieping begint het échte moderne kunstwerk. Er hangen internationaal grote namen als Turner, Berni en Warhol naast klassiekers als de Belgische Jan en Pieter Breughel. Maar dan primeren weer de modernen met Dali, Klimt, Valdés, Ziem en Chagall. Om er maar enkelen te noemen. Ook Xul Solar, wie een eigen museum verdiend in Buenos Aires (wijk Palermo) en andere Argentijnen mogen naast de meesters gezien worden. Op de eerste bovengrondse verdieping hangen abstracte werken en vernieuwende vormen van figurisme van o.a. Kemble, Amoedo, Uriburu, Gorriarena en enkele toppers van Macció, waaronder een prachtige nachtelijke Iguazu waterval! Ik heb ook veel beelden van Venetië gezien. Misschien een voorteken dat ik dit najaar nog naar daar trek. Op de bovenste verdieping zijn kunstschatten te zien uit oude culturen zoals Egypte, Byzanthium, Griekenland en Frankrijk. In de laatste zaal hangen nog werken van Soldi, maar die kunnen mijn aandacht niet lang houden. Ik heb dan ook al een overdaad aan schilderijen gezien. En welke! Echt verbluffend. Neem er het sobere decor (witte muren en lichtbruinbeige parket) bij én het magnifieke zicht op de haven en dit is een tentoonstelling van jewelste! Een zeer kunstzinnige collectie van iemand met een bijzonder goede smaak. Ik vraag me wel af of dat allemaal bezit was van die chique dame, want wáár hang je dat allemaal? Zelfs een kasteel moet te klein zijn. Na twee uur ben ik uitgekeken en ga ik nagenieten met een wandeling bij zonsondergang in het havengebied en in de avond met een tweegangenmenu in El Viejo Almacen. Een slaatje met gerookte zalm en en een lomo de chorizo met sla en frietjes smaken me als afsluiter van deze opnieuw mooie dag.

Ik schrijf later nog een uitgebreid verslag van wat ik hier beleef. Maar dit museum verdiend een apart artikeltje! Als je in Latijns-Amerika bent en je wilt maar één museum bezoeken, laat het de Colección de Arte Amalia Lacrozr de Fortabat zijn: http://www.coleccionfortabat.org.ar/

Aankomst in Buenos Aires

Ik vind vrij gemakkelijk het ViaVia café-restaurant-hostal. ViaVia is een wereldwijd netwerk van Belgische hostals, gelinkt aan Joker. Dit is de derde op mijn tocht waar ik verblijf. Alledrie zijn ze anders. De allerleukste, en een van mijn zaligste plekken, is deze van Copán, Honduras. In Ayacucho was het bijzonder omwille van de prachtige locatie op de plaza de armas en de luxueuze kamers. Wat het hier in Buenos Aires wordt, is nog een vraagteken, maar ik heb er alvast een goed gevoel bij. Ik ben vreselijk moe en beslis onder de lakens te kruipen. Ik denk dat ik een viertal uurtjes geslapen heb, tot vrolijke Latijnse muziek mij wakker maakt. Ik ga een instinctief wandelingetje maken. Ik beland op de plaza en een vrouw komt op me afstappen met een uitnodiging voor een gratis expo over de negatieve impact van psychiatrie. Waarom ook niet? Eerst nog een wandeling langs de winkelstraten waar groepjes spelen en op straat van alles en nog wat verkocht wordt. Op de expo krijg ik bevestiging van wat ik al jaren denk: psychiaters máken ziek, psychiatrische middelen maken het op korte termijn, maar vernietigen meer op langere termijn en de farmacie houdt de lippen stijf op elkaar over neveneffecten en superwinsten. Er bestaat een lijst met driehonderd erkende psychiatrische aandoeningen. Op basis van een gesprek, want een echte test bestaat niet, beslist een zogenaamde dokter welke ziekte jij hebt. Iedereen die ik daarnet nog op de winkelstraat zag, zou wel een of andere diagnose kunnen toegeschreven worden. Kortom: de farmabusiness maakt niet alleen superwinsten, maar maakt bovendien mensen nog zieker. Als ik buiten kom, is het donker en wandel ik terug naar ViaVia voor het avondmaal. Een fijn slaatje met olijven, kappertjes, trostomaatjes, en andere lekkere groentjes smaakt naar meer. Een spinazie tagliatelli met champignons, olijven en kappertjes kan er nog bij. De bediening is wat traag, maar het voedsel smaakt vers en heerlijk. En dat laatste is wat écht telt! Ik heb zin in een irish coffee om de dag te eindigen. De ober komt nog es vragen of dat wel degelijk de koffie met whisky is. En kaneel? Dat mag, maar nog liever a cinnamon girl ;-)

Santiago - Mendoza - Buenos Aires

De busrit brengt ons tot boven de sneeuwgrens (2800 meter). Het is een prachtig zicht tegenover de felblauwe lucht en een mooi afscheid van de Andes. Ik blijf mijn leven lang terugkomen naar dit machtig gebergte. Maar nu heb ik andere plannen. I'm going home!
De douane verloopt heel traag. Een ferm onderbemande douane neemt de tijd. Bovendien stopt de bus net voor de controlepost en gunt iedereen de tijd om een koffietje te gaan drinken. Ik blijf op de bus en bij enkelingen die deze pauze ook niet nodig hebben. De Puente del Inca in Argentinië is de plek voor de ultieme Andesfoto's. Het is na 13u30 wanneer we er met de bus verder afdalen naar Mendoza. De sneeuw verdwijnt en zandkleurige rotsen vormen het magnifieke decor. Op het scherm is er een mooi stukje klassieke symfonie met een mooie violiste die vijf minuten de aandacht verlegt. Voor de rest imponeert het landschap me en voel ik aan dat ik geen betere beslissing kon nemen. Patagonia en Vuurland is voor een andere keer. En als die andere keer nooit komt, zo is het dan maar. In Mendoza boek ik de nachtbus om 19u30 naar Buenos Aires. Morgen rond 10 uur land ik in de fijne hoofdstad. Bij een dikbelegen hamburger met vettige frietjes zoek ik op internet een hotel.

O ja, ik bén nog niet thuis :-))

Bij de busonderneming Taca doen ze moeilijk over de fiets. Dat wordt bijbetalen, maar ik verweer me nu zelf in een Latijnse furie. Dat hebben de Chilenen me gisteren bijgebracht. Ze willen er de politie bijhalen als ik weiger dat de fiets uit de bus gelaad wordt. Dat moeten ze dan maar doen! Dat doen ze ook en even later staan twee blauwe mannen met mij en de pippo van Taca rustig te discussiëren. De pippo begint zich ongemakkelijk te voelen en vraagt mijn ticket, loopt naar zijn baas. De twee blauwe mannen volgen hem. Ik zie ze babbelen en in mijn binnenste lach ik me te pletter. Ik weet wat het resultaat is en glimlach als ze in mijn richting komen. Het is goed voor vandaag, maar als morgen zou blijken dat de fiets een ander bagagestuk zou geschonden hebben, dan moet ik dat betalen. Ik lach, neem een foto van de fiets in de bagageruimte, die helemaal geen contact heeft met andere valiezen. Je moet altijd op je strepen staan om het kapitalisme te bestrijden :-) Ik stap de nachtbus op. Er zit niemand naast mij en dus ga ik mij knussig en wijd installeren met rode dekentjes. Het avondmaal is uitgebreid. Aperitiefhapjes, minibroodjes met kaas en hesp, een rijst met groentenschoteltje, een kippenbilletje in de room met gekookte aardappeltjes en warme groenten, een chocolademousse. En dat met rode wijn, sprite en op de koop toe champagne. Er is een persoonlijk filmaanbod met o.a. Interception. Maar het is moeilijk om volgen en ik beslis plat te gaan liggen. Volledig slapen kan ik niet, maar ik kan wel wat rusten, nadat ik ongeveer duizend van de negenduizend foto's bekijk. Wát een reis!
Ik vind ViaVia in Buenos Aires en kan nu gaan slapen.

Santiago - Santa Cruz - Santiago - Mendoza

Na mijn week retraite in het Radisson stap ik terug de fiets op. Niet met volle goesting, dat voelde ik gisterenavond al aan. Ik vond wel drie songs op YouTube die nauw aansloten. Move On van Emotional Fish, Carry On van CSNY en Walk On van Johnny Cash. Drie songs die mij steunen om verder te gaan.

Santiago uit rijden is nóg saaier dan Quito in de gietende regen verlaten. Deze hoofdstad is een zielloze aaneenschakeling van huizen, winkels, woonblokken, appartementsgebouwen, commerciële centra en industrieën. Op de brede lanen snellen auto's, lichte vrachtwagens en bussen. Op het gevoel rij ik zuidwaarts en neem een aantal boulevards waar ik dan bevestiging vraag of ik nog wel de goede richting uitrij. Ik blijf kilometerslang in de drukke stad rijden. Bij ieder verkeerslicht maak ik me de bedenking of ik niet beter mijn kar draai. The Sisters of Mercy hebben daar een prachtig nummer over geschreven met de toepasselijke woorden: "you can stand, at a red light, anywhere in town, ...everyone needs a hand in their decision, some of us are not so sure". Maar mijn benen blijven trappen op het vlakke land. Na enige tijd bereik ik San Bernardo. De boulevard verdwijnt en iedereen kijkt wat vreemd op als ik mij naar de weg naar Santa Cruz wil informeren. Er stuurt er mij uiteindelijk eentje naar de panamericana. Via een voetgangersbrug zie ik wat me te wachten staat: een autostrade als de E40, met razende tientruckers, vrachtwagens, bussen en ander rollend verkeer. Ik vraag me af of je hier wel mág fietsen. Er staan twee bussen en er komt er een derde aan. "Santa Cruz" staat op de verlichting te lezen. Ik twijfel niet, vraag of er nog plaats is en nog geen minuut later zit ik op weg naar de wijnstreek. Er is niets fun aan de weg, wel integendeel, het is het meest deprimerende stuk dat ik dit jaar bereden heb. In de verte is wel een besneeuwde Andes te bespeuren, maar grijze wolken nemen het over. De weinige huizen zijn ofwel afschrikkend gelijk in saaie blokvorm en eentonige kleur, ofwel in afschrikkend armoedige, slordige en vuile barakken. Er liggen architectonische parels van bedrijven en complexen, maar eveneens afgrijselijke ateliers en smerige werkstallen. De weinige dorpen zijn benauwend vierkante leefruimtes met een bangelijk symmetrische layout. Ik zie palmbomen en cactussen in een groene omgeving. Wanneer de bus de panamerican highway verlaat, rijden we langs heuvels en immense, vlakke wijngronden. Soms zijn er fruitbomen die wat contrast en kleur brengen. Het wordt lente en de bloesems verschijnen aan de takken. Het is niet bijzonder. Dit moet de saaiste wijnstreek ter wereld zijn. Met de fiets hoop ik op een betere route. Het wordt ook iets beter, het grijs wordt opgeruimd en de zon tracht te verblijden. De roze en witte bloesems staan mooi tegen een heuvelende achtergrond. De bruine wijnranken zijn nog in de winter. De tocht is zo vlak als een biljart. Ik krijg pijn in de linkerknie. Ik fiets die pijn eruit. Ik zucht diep naar het einde toe. Letterlijk. Dat heb ik dit jaar nog niet gedaan. Ik denk aan de woorden van Miet en Filip: "luister naar het gefluister van je lichaam, vóór het een schreeuw wordt". Ik volg dat principe. Ik hou ervan om eens de pijngrens te testen en te verleggen. Tijdens de voorbije maanden heb ik daar al dikwijls deugd aan gehad. De beloning na een inspanning is al heel groot geweest. "When the going gets tough, the tough keeps going", schreef Bart me. Hij kan het ook weten, hij heeft een jaar door Nieuw-Zeeland getrokken. Heeft er gefietst, gewandeld, gevaren, geklommen, kortom, ook zijn zin gedaan en genoten. Ook hij zal zijn peren gezien hebben, gelijk ik in Guatemala, Ecuador en Peru. Tijdens iedere inspanning verlies je jezelf, maar herwin je ook door de beloning. Dat gevleugelde gevoel stuwt je verder over berg en dal. Maar nu heb ik dit niet meer. Ik voelde de laatste fietsdagen dat ik "op" was. Na te hebben gerust in Cusco, Arequipa en Santiago leg ik me nu neer bij de onweerlegbare feiten: ik voel geen reislust meer. Ik heb nog geprobeerd dat op verschillende manieren aan te wakkeren. Ik heb er steeds weer plezier in gevonden. Maar telkens ik de fiets opstapte, smolt dat als sneeuw voor de zon. Ik zit er fysiek door en ik geniet niet meer op de fiets. Als ik niet kan genieten, dan heb ik er niets meer aan. Dan stop ik liever nu. Die gedachte heb ik nu al drie weken. Die kwade gedachte wou ik doen verdwijnen. Doorzetten wou ik doen. En dat heb ik dan ook tot drie maal toe geprobeerd. Maar ik stel vast dat het meer dan een gedachte is. Het is een gefluister van mijn lichaam: kwel dit lichaam niet langer. Dát ga ik nu ook doen. Bij een splitsing kan ik kiezen: zuidwaarts verder richting Ushuaia, noordwaarts terug naar Santiago. Eindelijk vinden mijn lichaam en geest bevrijding wanneer ik noordwaarts kies. Het is genoeg geweest. Hier stop ik. Ik stel me nog de vraag of ik verder reis zonder fiets. Maar het antwoord is bewust neen. Ik besef dat ik een unieke kans laat liggen. De kans dat ik hier terugkom om zuidwaarts te fietsen naar het meest zuidelijke punt van dit continent is uiterst klein. Maar ik voel er niets voor om de schoonheid en ongereptheid vanachter een busvenster te aanschouwen. Ik heb er alleen iets aan als ik het 'aan den lijve' kan ervaren. Op de panamericana aangekomen zie ik dat je er ook effectief niet mag fietsen. Toch doe ik het even. Tot ik in San Fernando een bus kan nemen. Er vertrekt er eentje en ik kan er nog bij. De controleur wil je 5000 Pesos doen betalen. 2000 voor mezelf en 3000 voor de fiets. Ik zeg dat dit een te gekke prijs is. Een vrouw van rond de vijftig jaar die me hoort, draait zich om en zegt dat ik niets hoef bij te betalen zolang fiets en fietszakken niet meer dan 70 kg overschrijden. Ook andere passagiers treden dit bij. Wanneer ze uitstapt in Rancagua, knipoogt ze naar me en spelt ze de chauffeur en de controleur de les in een Latijnse furie. Die twee vallen me niet lastig, wel integendeel, ze laden uiterst vriendelijk mijn bagage uit. Ik informeer naar bussen die me morgen naar Mendoza kunnen brengen. Tur-Bus is de enigste die de fiets kan meenemen. En er is maar een plekje meer in de hoogste reisklasse. Maar 15000 pesos valt nog mee voor een bergrit naar de Argentijnse grens en verder naar deze wijnstreek. Het is 22u30 wanneer ik het Ibis hotel binnen stap, nog een spaghetti eet, een mail naar Joker stuur en dan naar bed ga.

De volgende ochtend sta ik met een bevrijd gevoel wakker. Ik hoef niet langer te twijfelen. Ik heb een goed besluit genomen en laat het weten op de blog aan mijn lezers. Joker laat me weten dat ik op 2 oktober terug kan vanuit Buenos Aires. Het voelt super. Nu kan ik écht vakantie nemen!

De busrit brengt ons tot boven de sneeuwgrens (2800 meter). Het is een prachtig zicht tegenover de felblauwe lucht en een mooi afscheid van de Andes. Ik blijf mijn leven lang terugkomen naar dit machtig gebergte. Maar nu heb ik andere plannen. I'm going home!
De douane verloopt heel traag. Een ferm onderbemande douane neemt de tijd. Bovendien stopt de bus net voor de controlepost en gunt iedereen de tijd om een koffietje te gaan drinken. Ik blijf op de bus en bij enkelingen die deze pauze ook niet nodig hebben. De Puente del Inca in Argentinië is de plek voor de ultieme Andesfoto's. Het is na 13u30 wanneer we er met de bus verder afdalen naar Mendoza. De sneeuw verdwijnt en zandkleurige rotsen vormen het magnifieke decor. Op het scherm is er een mooi stukje klassieke symfonie met een mooie violiste die vijf minuten de aandacht verlegt. Voor de rest imponeert het landschap me en voel ik aan dat ik geen betere beslissing kon nemen. Patagonia en Vuurland is voor een andere keer. En als die andere keer nooit komt, zo is het dan maar. In Mendoza boek ik de nachtbus om 19u30 naar Buenos Aires. Morgen rond 10 uur land ik in de fijne hoofdstad. Bij een dikbelegen hamburger met vettige frietjes zoek ik op internet een hotel.

O ja, ik bén nog niet thuis :-))

En dan nu definitief: streep eronder

Nog een laatste keer geprobeerd, maar het gaat niet meer. Ik heb geen goesting meer, want ik heb er geen plezier meer in. Het is mooi geweest. Zeer mooi! Maar nu keer ik huiswaarts. Sinds ik die beslissing nam, voel ik me terug opgewekt. Ik bleef namelijk maar twijfelen of verdergaan nog zin had. Gisteren was de eerste dag dit jaar dat ik mij niet jeunde. Gezien het steeds maar in mijn hoofdje bleef tollen, was het de beste beslissing om te stoppen. Ik voel me bevrijd en opgelucht.

Twee zinnen van vrienden bleven gisteren hangen in mijn hoofd.
- "luister naar het gefluister van je lichaam vóór het een schreeuw wordt"
- "when the going gets tough, the tough keeps going"
Ik deel hun mening: ik heb hier genoeg doorgezet en ik luister steeds naar mijn lichaam.

Samengevoegd en toegepast op mezelf:
- "the brave decide to stop, where the fools go on"

De tijd is gekomen om vaarwel te zeggen van Latijns-Amerika.
En dat ga ik nu doen.
Met plezier.

"Ik noem het een dag"

"To all Fans and Friends: As a Capricorn, and as bloglong friends and co-conspirators, I have decided to call it a day. I stop writing for quite a long time and cycle on with a great sense of gratitude, of infinality, and of astonishment at what I have accomplished until this day. To anyone who ever felt touched by my writings and thoughts, my deepest thanks for reading."

"I call it a day to move on, carry on and walk on. Away from the digital world, and into the wild. I'll be back at the end of december of this and next year. And than I continue to do what I do good."

"So long, hold on!"

So long, I'm moving south

It only happens once, and I think once is enough, may it lead to satisfaction, like it or not. It may whisper your name, for things are never quite the same. Move on, move on.
It only happens once and I think once is enough, though it may lead to destruction, wanted or not. Sometimes the stranger, sometimes the fool. Move on, move on.
Sir have you built that asylum, to paint a clock on the wall, when dreams are where you belong, sometimes the stranger, sometimes the fool. Move on, move on.





One morning I woke up and I knew that you were gone. A new day, a new way, I knew I should see it along. Go your way, I'll go mine and carry on. The sky is clearing and the night has gone out. The sun, he come, the world is all full of light. Rejoice, rejoice, we have no choice but to carry on. The fortunes of fables are able to sing the song. Now witness the quickness with which we get along. To sing the blues you've got to live the tunes and carry on. Carry on, love is coming, love is coming to us all. Where are you going now my love? Where will you be tomorrow? Will you bring me happiness? Will you bring me sorrow? Oh, the questions of a thousand dreams, what you do and what you see, lover, can you talk to me? Girl, when I was on my own, chasing you down, what was it made you run, trying your best just to get around? The questions of a thousand dreams, what you do and what you see, lover, can you talk to me?





When you walk through a storm, hold your head up high, and don`t be afraid of the dark, at the end of the storm, is a golden sky, and the sweet, silver song of a lark. Walk on through the wind, walk on through the rain, though your dreams be tossed and blown. Walk on, walk on with hope in your heart, and you'll never walk alone, you'll never walk alone. Walk on through the wind, walk on through the rain, though your dreams be tossed and blown. Walk on, walk on with hope in your heart, and you'll never walk alone, you'll never walk alone.

Wijnproeverijen

Chateau Los Boldos Tradition *** (75)

Gebied: Chili, Rapel
Druif: Merlot
Beschrijf: minuscule tannine, zoete bessen en kruidige noten in een mooie balans, weinig pit voor een 100% merlot, goeie neus
Besluit: een vluggertje, want te weinig karakter
Ervaring: ondertussen volg ik kortrijk-antwerp op belgiansoccer. 6-5 in penalties. Dan gaan we dus niet via de beker naar eerste klas, maar voor kampioen in tweede klasse ;-)
Plaats: Radisson Hotel, Santiago de Chile (roomservice), bij valavond.
Prijs: 3.490 chil. pesos (glas)

Casas Patronales Reserva *** (78)

Gebied: Chili, Maule
Druif: Carménère
Beschrijf: een diepdonkerrode wijn, met een zachte en elegante smaak van verfijnd fruit, mooi harmonieus in neus en mond.
Besluit: een vlotte, zijdezachte wijn die de smaakpapillen balsemt.
Ervaring: smaakt uitstekend bij een lichte pizza met gerookte zalm, gesmolten kaas en zongedroogde tomaten en basilicum.
Plaats: Radisson Hotel, Santiago de Chile (roomservice), bij ondergaande zon, met zicht op stad en besneeuwde bergtoppen.
Prijs: 3.490 chil. pesos (glas)

* = ondermaats / ** = matig / *** = goed / **** = uitstekend / ***** = perfect
(..) = quotatie op 100


Wine
May be the face I can't forget
A trace of pleasure or regret
May be my treasure or the price I have to pay
Wine may be the song that summer sings
May be the chill that autumn brings
May be a hundred different things
Within the measure of a day.

Wine
May be the beauty or the beast
May be the famine or the feast
May turn each day into a heaven or a hell
Wine may be the mirror of my dreams
A smile reflected in a stream
Wine may not be what she may seem
Inside her shell

Wine who always seems so happy in a crowd
Whose eyes can be so private and so proud
No one's allowed to see them when they cry
Wine may be the love that cannot hope to last
May come to me from shadows of the past
That I'll remember till the day I die

Wine
May be the reason I survive
The why and wherefore I'm alive
The wine I'll care for through the rough and ready years
Me I'll take her laughter and her tears
And make them all my souvenirs
For where she goes I've got to be

Chili

Ik blijf nog wat in Santiago. Ik herstel hier goed, beter dan gedacht (with a little help from my friends), en een heel aangenaam, zij het wel duur, verblijf in een uitstekend hotel. Er staan nog twee landen op mijn verdere route. Chili en Argentinië zijn de twee zuiderste landen van Latijns-Amerika. Eigenlijk zou dat niet mogen, maar de onafhankelijkheid van Vuurland en de samenvoeging van Argentijns en Chileens Patagonia zullen nog niet voltrokken zijn als ik er straks doorreis. Dus hou ik hier eerst een voorbeschouwing van het land van Pablo Neruda.

De dichter is mijn allereerste gedacht bij het horen van Chili. Van zijn Canto General heb ik meer dan 20 pagina's gelezen. Veel meer zelfs, dus is het een goed boek. Of liever: een goede gedichtenbundel. Er zijn nochtans meerdere schrijvers uit Chili internationaal doorgebroken. Meer zelfs: dichters! Nobelprijswinnaar Gabriela Mistral. Pablo de Rokha. Vicente Huidobro. Nicanor Parra. Carlos Pezoa Véliz. Eduardo Anguita. Andrés Sabella. Enrique Lihn. Jorge Teillier. Gonzalo Rojas. Oscar Hahn. En onder de schrijvers is Isabel Allende een internationale bestseller, alsook Roberto Bolaño. En muziek! Violeta Parra (ja-a, dochter van). Los Jaivas. Los Blops. Aguaturbia. Quilapayún. Inti Illimani. Buddy Richards. Cecilia. Los Prisoneros. Los Tres. Los bunkers. En nog meer creatievelingen in de visuele kunsten: Onofre Jarpa en Ramón Subercaseaux. En in de schilderkunsten excelleren JuannFrancisco González, Pedro Lira, Alfredo Valenzuela Pulma, Alberto Valenzuela Llanos.

Chili doet ook terugdenken aan 17 jaar militair dictatoriaat van Augusto Pinochet, waarbij het land economisch gezien stabiliseerde, maar waarbij de sociale kloven en kampen tot op de dag van vandaag merkbaar zijn. Na 1990 bracht de democratisch verkozen centrum-linkse partij twintig jaar wat orde. Nu heerst de rechts-conservatieve Sebastián Piñera.

Chili moet het langst gerekte en smalste land ter wereld zijn. Argentinië is de naastliggende reus. Eigenlijk eigenaardig dat dit enorme gebied niet in meer dan twee landen uitgevallen is. Er is zo'n extreem verschil in klimaten en landschappen. De brandende zon in het noorden zorgt voor een van de strafste warme en droge plekken ter wereld. Tot voor twee jaar viel er in de Atacama-woestijn letterlijk niets van regen. Ik had gepland om er een stukje door te fietsen, maar ik ben wat blij dat ik door deze eentonige plek en witte hitte gebust heb. Ook Valparaiso en Viña del Mar laat ik aan me voorbijgaan, om de gekende redenen van totale uitputting en extreme nood aan uitrusting. Zelfs Santiago de Chile laat ik schieten, al verblijf ik er acht nachten. Buiten één museum en één hotel (zie vorige blogartikelen) staat de moderne winkelhoofdstad bij mij in het teken van zalig niets doen en zodoende het opkrikken van de spirit en het opmonteren van het lichaam.

Ik stond hier met gepakte fietszakken klaar om terug te keren, stond op een muisklik van een bus die me naar ofwel Mendoza of Buenos Aires zou voeren (en dus richting Europa) want ik had er welletjes genoeg aan. Het leek me voldoende geneugten om niet langer verder te reizen. Maar uiteindelijk besefte ik door de twijfelende wijsvinger op de muis mijn spirituele zielstocht verder te zetten, mijn pijngrenzen nog wat te verleggen en dus richting punt van Latijns-Amerika te blijven reizen. Op 22 september trap ik me verder een weg naar Patagonia en Vuurland. De twee andere uitersten van het immense land.

Eerst fiets ik naar de wijnstreken van Santa Cruz, klim vervolgens naar de zeven bergmeren en duik dan het ongerepte Papatagonia binnen. Hier wordt de natuur de majestueuze protagonist. Langs de carretera austral liggen unieke en inspirerende zichten op eeuwenoude wouden, idyllische meren, watervallen, rivieren, af en toe dorpen en afbrokkelende gletsjers.

Dat ik ooit dacht dit te laten liggen, foei, Pietje! Maar alé, verzachtende omstandigheden: ik zat er compleet door. Ik kon me niet meer verwonderen na alle dagen in Peru getrakteerd te worden op zulke wonderlijke landschappen en mensen. Ik heb me kapot gefietst zonder het te beseffen. Dag in, dag uit en tijdens de dag daalde ik af op verdomd slechte wegen, overwon meer dan duizend meter hoogteverschil en ademde telkens op een andere snelheid de weinige zuurstof uit de ijle lucht boven de 3300 tot 4850 meter. Ik daalde nooit af naar de kust, zoals andere wereldfietsers doen, wel integendeel: ik was zo gedreven om ruïnes van oude beschavingen te zien dat ik "toeren" gedaan heb die geen ander in zijn kop steekt. Neem daar nog iedere dag een stralende zon op mijn knikker bij en de stoot van mijn hoofd tegen een rots én de twijfelachtige waterkwaliteit en ik moest wel een klap van jewelste krijgen.

Die ben ik nu aan het overwinnen. Mijn tour de force op dit continent is nog niet af. Het is geen koers, maar wel een krachtmeting. Ik wist dat ik mezelf ging tegenkomen. Wel nu, dat heb ik dan ook gezien :-) Donderdag zet ik mijn avonturentocht verder. Je zult een tijdje niets meer van me horen vanaf dan. Dit onderdeel van mijn jaarreis is het meest onherbergzame en eenzame. Ik zoek de natuur op en laat de cultuur achter mij liggen. De Inca's geraakten niet verder dan Santiago, dus hier eindigt de inspiratie voor mijn boek. (Over dat boek straks meer in een volgend blogartikel.)

Tijd voor wijn, ook dat is onlosmakelijk verbonden aan dit land. Na(ast?) Argentinië een wijnland als geen ander Latijns-Amerikaans land. Met de Spaanse veroveraars kwam ook de druif uit Spanje overgevaren. In de centrale valleien gedijde de vrucht uitstekend, maar de kwaliteit kwam pas met de Franse druifsoorten in de tweede helft van de negentiende eeuw. Kort daarna kampte Europa met een plaag op de wijnvelden, maar bleef Chili ervan gespaard door haar natuurlijke grenzen van oceaan, sneeuw en bergen. De technieken werden verbeterd en de kwaliteit ging er op vooruit. De Chilenen gaan de volgende honderd jaar van hun wijnen houden, want ze zijn goed en goedkoop. En onlangs kwam er weer iets goed van Europa overwaaien: management! Druiven werden nu ook geteeld op de bergen waar ze onder meer weersomstandigheden meer karakter en identiteit kunnen krijgen. En het laatste decennium kwam er nog eens internationale marketing overgevlogen. De Chileense wijn wordt "en masse" geëxporteerd naar buitenlandse afzetgebieden over alle aardse continenten. Eén planeetbewoner op vier heeft al een Chileense wijn kunnen proeven. Voor mijn part mag er zelfs een flesje op de maan gezet. De aardbeving van 2010 heeft een bijzondere impact: minder wijn, betere kwaliteit. In 2006 won een Chileense wijn (KAI, met de druifsoort Carménère) het van zelfs de Franse bordeaux, de Argentijnse Malbec en de Australische Shiraz. "Hecho en Chile", daar zal nog voor gevochten worden in Auchan! De wijnvallei Colchagua, waar ik binnenkort een kijkje ga nemen, werd in 2005 uitgeroepen tot beste wijnstreek ter wereld. Enkele van de beste Chileense rode wijnen worden hier geproduceerd. Ook door de grootste wijnstreek (Maule) trek ik verder zuidwaarts naar het meest vochtige wijngebied van Bio Bio en vervolgens de meest zuidelijke wijnstokken van Malleco. Om dit geurige en smaakvolle rubriekje af te sluiten, hierbij de toptien van tweeduizendtien:
1) Concha y Toro Gravas Del Maipo
2) El Principal
3) Carmen Gold
4) Domus Aurea
5) Altaïr
6) Caliterra Cenit
7) Viñedo Chadwick
8) Kankana del Elqui
9) Tara.Pakay
10) Montelig
Deze wijnen krijgen een beoordeling tussen 92 en 94. Prijs/kwaliteit zou El Principal de beste fles zijn. Wat te bewijzen wordt ;-)

Ben ik iets vergeten over Chili? Ik heb de indruk van wel. Maar enfin, tijdens de reis wordt wel duidelijk wat.
Ciao!

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

I have only this one desire, let me burn in my fire!

(gebaseerd op een video (40 MB) van Jimi Hendrix, op Woodstock, performing Fire en Red House)

Lichaam en geest
geven witte rookpluimen,
maar mijn wil en driften
branden passionele vlammen.

De mist in mijn hoofd
klaart op met de dag.
Vriendschap straalt zonlicht,
liefde verdiept de kleuren in mijn denken.

Taal beperkt zich tot woorden,
handelingen tot daden.
Gezond is de ziel,
die blaast en gloeit.

Licht is het zijn,
ondraaglijk als het vuur.

En redelijk omgekeerd.

Tot uitgedoofd,
in de tijdelijkheid verast,
is ons stof
enkel opgewaaid in de vlam.

Onzichtbaar onverdeeld,
is onze laaiende kern
een eeuwig atoom
met volle vlam

Omgeven met blauworanjegele schaduwen
Een dansend licht
Met een te korte wiek

Verder voorbereiden of inpakken en wegwezen?

Het lijkt wel de meest ingrijpende keuze die ik dit jaar moet gaan maken. Vandaag zit ik met kaarten en info op het grote bed en bekijk de opties voor het vervolg van deze fantastische reis. In breedtegraden: Santiago op 33°, Ushuaia op 55°. Ruwweg een dikke 3000 km. Nog een dikke drie maanden. Zou in theorie mogelijk moeten zijn. In de praktijk ook.

Maar ik twijfel aan mijn fysieke conditie. En daarom denk ik aan terugkeren naar België. Ik zou kunnen beginnen schrijven aan mijn boek, terug naar muziekconcerten gaan, dringende onderhoudswerken aan mijn huisje laten uitvoeren, mijn gezondheid aan een onderzoek laten vallen, en dan nog praktische prutsen als telefoon, internet, etc. regelen.

Het is een moeilijke keuze. Ik kán en wíl beide. Stoppen vóór ik helemaal kapot ben. Dóórgaan en mij erdoor bijten. Dat is mijn dilemma. Met logica ga ik er niet uitgeraken. Ik zal mijn intuïtie volgen. Maar ook die blijft even ter plaatse trappelen. Ik ben al twee dagen langer in Santiago de Chile en ik blijf op mijn hotelkamer. Oké, ik heb het hier reuze naar mijn zin. Gisteren was een fijne muzikale dag met Bob Dylan en vooral Neil Young. En vandaag is het leuk om op de landkaarten routes te bekijken en te zien waar ik evntueel kan bussen en of ik gemakkelijk van de ene naar de andere keuze kan overstappen. Dat blijkt altijd wel mogelijk, maar binnen een kleine 1000 km zit ik in Patagonia en dan wordt het toch wat moeilijker. Maar alles is mogelijk, altijd.

Ik hou van logica én intuïtie. Met het een heb je orde, met het ander avontuur. Bij mij is dat meestal mooi in evenwicht. Ik begin nooit onvoorbereid aan iets. Ik heb altijd nagedacht over de routes. Maar op de eigenlijke weg neem ik graag eens een andere bocht dan de aanvankelijk geplande. Daardoor beleef ik het onverwachte intenser. Vanaf nu is het culturele luik van mijn tocht achter de rug. Vanaf nu is het natuur en straks tegen wind fietsen. Ik heb een sterke wilskracht en ik kan tegen een stoot, maar nu bevind ik me in een situatie waarbij ik niet kan kiezen. Ik zit in dit fysieke en mentale dipje te tobben. Ik kan en wil terug naar België om uit te rusten, maar nu ik hier ben en ik na dit sabbatjaar nog weinig kansen zal hebben om door Patagonia te fietsen, kan en wil ik doorzetten en op mijn tanden bijten.

Luxe is de vrijheid om te kiezen. Ik bevind me in deze unieke materiële en immateriële luxepositie. Al meer dan acht maanden koos ik om door te zetten en verder te reizen. Maar nu is het een zware mentale en fysieke klop die ik tussen hamer en aambeeld zal moeten slaan. Beide opties hebben hun voor- en nadelen. Met de logica alleen geraak ik er niet uit. Met intuïtie alleen geraak ik er ook niet uit. Met beide ook al niet. Waarvan laat ik de keuze nog afhangen? Van mijn lezers? Van mijn fans? Zij volgen mij, maar kiezen niet voor mij. De keuze is aan mij. Maar aangezien ik niet kan kiezen, zal er iets moeten gebeuren die mij naar een keuze dwingt. Verder fietsen en een klop van de hamer krijgen? Richting Buenos Aires gaan en daar vooralsnog van gedacht veranderen? Pfft... Mijn passie stimuleert me om verder te gaan. Mijn emotie zegt dat ik beter stop. De drijfveer van mijn intuïtie staat onder deze druk.

Wat zal ik morgen doen? Ziet iemand licht in deze schemering?

Museo Chileno de Arte Precolombino

Ik kom hier nauwelijks het Radisson Plaza Santiago hotel buiten. Ik neem hier tijd voor reflectie, bezinning, uitrusting en schrijven. Wat zou je zelf doen met dit zicht vanop de 18e verdieping na 7800 km fietsen...

Ik ga wel eens een kijkje nemen naar de Plaza. Vooral dan omdat dicht erbij een parel van een museum ligt: het Museo Chileno de Arte Precolombino.
Dit prachtig museum is het enigste dat mij écht boeit in Santiago de Chile. Het wordt een sluitstuk in mijn tocht door Incagebied. Maar er staan objecten van over heel Latijns-Amerika verspreid in dit voormalig paleis. Van de eerste bewoners tot de conquistadores krijg ik hier werkelijk prachtige stukken te zien van de zeer diverse en verscheiden Amerikaanse culturen. Ik leg de klemtoon op de culturen die ik op mijn weg tegen kwam en die ik in mijn boek wil beschrijven. Keramiek, metalen, textiel, objecten van hout en vogelveren, het is een schitterend opgezette collectie. Dit museum is terecht een van de meest invloedrijke op het gebied van precolumbiaanse culturen. Vooral de zaal met textiel is wonderlijk door de veelheid en de schoonheid van de stukken en de verschillende weeftechnieken van verscheidene culturen zoals de Nazca en de Paracas. Voor meer info: mijn boek. Voor wie niet kan wachten: www.precolombino.cl.

Hierbij alvast een selectie door uw dienaar ;-)

"the mission"

Vanuit de busterminal in Arica boekte ik via booking.com een kamer in het vijfsterren Radisson Plaza (http://www.radisson.com/webExtra.do?hotelCode=chisanti). Een hele goed zaak, en nog een betere bij mijn aankomst. De enorme building telt 159 ruime kamers en staat tussen andere torenhoge gebouwen. De check-in verloopt heel vlot en vriendelijk. Voor $ 50 dollar meer krijg ik een upgrade naar een koninklijke suite, een fantastische studio op de hoogste verdieping, met verschillende vertrekken. Een inkomhal, waar ik mijn fiets zet. Ik kan er nog drie fietsen bijzetten... Een knusse living met een flatscreen, waar ik nog drie andere gasten kan ontvangen... Een flinke bureau waarin ik nijverig kan schrijven...

Een kraaknet kingsize bed met zes kussens... Een badkamer met twee vertrekken: een ligbad en een lavabo in een spiegelpaleis...

En hoogtepunt, letterlijk iets hoger gelegen ook: een heerlijk jacuzzi-bad waar ik bijna in verdrink...

En dat alles, ja drie grote vensters, met zicht op de hoofdstad.

Ik kom hier toe rond 7 uur en het begint nog maar net te klaren. Ik geniet van de kamers, het zicht... Precies wat ik nodig heb na mijn busritten van de voorbije twee etmalen! De zonsopgang is fenomenaal. Je hebt van die plaatsen die je van je leven nooit meer vergeet. Dit is een van de vele. Aangezien je normaal pas om 15 uur in de kamer mag betaal ik $ 50 dollar meer en ik krijg er een ontbijt bij, als verwelkoming met het hotel. Commercieel goed gezien, maar ook klantgericht. Ze begrijpen dat een toerist die zonet een busrit van 30 uur achter de rug heeft, niet neen zal zeggen op dit aanbod. Het lekkere ontbijt doet deugd.

Ik rust de ganse dag op de kamer uit, maar niet nadat ik eerst een verkenning maak. Een pijl leidt naar de "heliport". Dat lijkt me een mooie plek om wat foto's te schieten! Even verderop een waarschuwend plakkaat: "restricted people only, please inform the reception". Ik waag het erop zonder een belletje naar beneden... De deuren zijn ongesloten en ik kan vrij het dak op. Drie platforms voor helikopters, jawadde, ik voel me Jack Bauer! In plaats van mijn revolver neem ik mijn camera ter hand en schiet erop los.

Als ik terug wil, is de deur in een automatisch slot gevallen. Jack Bauer moet daar allemaal niet aan denken. In 24 staan ze nooit voor zo'n praktisch probleem... Ik zie wat verderop een deur met een plakkaat: nooduitgang, enkel voor gebruik in geval van nood. Ha, da's de deur die Jack Bauer altijd vindt. Ik daal 20 verdiepingen af en kom in een ruimte waar ik op straat kan gaan of een lift naar omhoog kan nemen. Ik doe het laatste en in plaats van in het hotel blijk ik in de WTC - toren van Santiago de Chile te staan. Hohoho, 't is niet het moment om in zo'n gebouw te staan. Door mijn gedachten schieten de beelden van de brandende WTC-torens van NYC. En de mensen die naar beneden springen om niet levend verbrand te worden. Ik denk dat je zo'n keuze in een fractie van een seconde maakt en uitvoert. In dezelfde fractie van een seconde sta ik terug op de grond en wandel het World Trade Center uit.

Om het hoekje ligt mijn hotel en ik wandel onopgemerkt terug binnen en naar de lift die me terug torenhoog brengt. Op de twintigste verdieping ligt naast mijn kamer een binnenzwembad. Het ziet er gezellig uit. Hier kom ik morgen eens een duikje in nemen. Er is ook een sauna en ook hier overal vensters die uitzicht geven op de stad.

Ik ga wat muziekjes beluisteren en leg de televisies (ja, twee...) aan. Op een van de twee begint The Mission, een van mijn absolute favoriete films. Nu in het Spaans ingesproken... Da's niet gemakkelijk om volgen, maar het is een leuke poging. Ik denk terug aan de eerste keer dat ik deze film zag. Ik moet 14 of 15 jaar geweest zijn. We zaten in het Don Bosco College en in een ruimte waren stoeltjes naar een groot wit doek (letterlijk) gericht. Ik zie nog de grote analoge filmrol in het toestel geplaceerd worden en ik hoor nog het tikkend geluid van dat systeem, ik hoor nog de krakerige geluidskwaliteit en ik zie nog het indringende beeld op dat gerimpelde doek. En die prachtige fluitmuziek! Dat alles gaf een extra (ja, noem het maar mythische) dimensie aan deze historische film. Voor wie hem niet gezien heeft, zeker doen! Dit is een prachtfilm gebaseerd op waargebeurde feiten, met schitterende acteerprestaties van o.a. Jeremy Irons en Robert De Niro, met een fenomenale filmische scenery van het Argentijnse-Brazilische grensgebied, temidden de jungle met hoge watervallen. De film vertelt het verhaal van een jezuïetische priester Gabriel (Jeremy Irons) die een missie sticht in het Zuid-Amerikaanse oerwoud om de plaatselijke Guaraní-indianen te bekeren tot het christelijke geloof. Een Spaanse huursoldaat en slavenhandelaar, kapitein Mendoza (Robert De Niro), voegt zich later bij hem. De intrede van beide heren in de gemeenschap is meesterlijk verfilmd. Gabriel fluitend op een instrument, met hem omsingelende indianen die op de rotsblokken in de rivier komen zitten om te luisteren.

Mendoza wordt wenend en lachend in de groep opgenomen. Hij ziet de missie als een veilige schuilplaats en een plaats waar hij vergiffenis voor de moord op zijn broer kan zoeken.

Samen proberen ze de missie te verdedigen tegen Portugese koloniale troepen. Gabriel opteert voor vredige middelen en Mendoza voor militaire actie. Uiteindelijk wordt de missie veroverd en vernietigd door Spaans-Portugese troepen, waarbij de jezuïetische priesters en vele Guaraní's vermoord worden. Mendoza sterft tijdens een poging om een groep Guaraní-kinderen te redden. Gabriel wordt, een religieus relikwie ophoudend en op de zwaarbewapende soldaten stappend met een groep volgzame kinderen, mannen en vrouwen, doodgeschoten. De film bevat talrijke memorabele momenten als je er de aandacht bij houdt. Het is een diepergaande film die de relaties in de wereld fijn ontrafelt en subtiel in beeld brengt. Neem er de magische natuurscenes en de talrijke beelden van de indianengemeenschap in haar dagelijkse activiteiten bij en je hebt een film die ik alvast als een filmisch monument beschouw.

Voor mij persoonlijk een mijlpaal in mijn leven. Toen wou ik al onrechtvaardigheid uit de wereld helpen en de strijd aangaan met de machtigste krachten in de maatschappij: het geloof en de politiek die een persoonlijke verrijking op de kap van een ander toepast als een don quichote te lijf gaan met vredevolle middelen. En oorlog uit de wereld bannen. Ja, ik heb nog werk...

Mijn boek wordt mijn moment waar ik serieus stelling zal innemen.
"Het moet gedaan zijn met onrecht, vraatzucht en uitbuiting in de wereld."
Herhaal deze zin maar een paar keer, en bekom dit inzicht.
Het is het begin van een nieuwe periode in de menselijke geschiedenis.
Het is natuurlijke evolutie, maar eerst moet er bewustwording komen.
De mensheid is op betere weg als de mens hiervan overtuigd is.
En er ook naar tuigt.
Amén!