Aún y para siempre ... vamos por el mejor camino

Het is kerst en het sabbatjaar is voor mij voorbij. 'k Heb het al een paar keer gezegd: het beste jaar uit mijn leven. Dat ik dit zo intens mocht beleven... wel, dat heb ik grotendeels aan mezelf te danken. Ik heb de betere weg opgezocht. Ik heb tot mijn verbeelding sprekende ruïnes van een mysterieus Maya- en Incaverleden opgezocht en gevonden. Ik heb trage en lange wegen gezocht en gevonden. Over bergen die ik, nuchter bekeken, nooit zou hebben beklommen, maar door de roes van het reizen pedaleerde ik zo goed ik kon. Vele bergen heb ik beklommen. Zeer vele. Ik heb ze niet geteld. Ik hou niet zo van statistieken. Maar ik heb mensen gesproken. Zeer veel mensen. Zeer veel arme mensen. Ik maakte hen gelukkig. Zij mij. Wij waren gelukkig. Als ik zeg dat dit het beste jaar was, dan is het vooral hierom. Omdat ik zo gelukkig was. Omdat zij zo gelukkig waren om een babbeltje te slaan. Ze zijn van bergen gekomen, van hun velden, uit hun deurposten, uit de schaduw. Om een korte babbel te slaan. En dan weer verder. Telkens weer verder. Tot de zon zou verdwijnen. Dan was het etenstijd. En man, wat heb ik hier gegeten! Veel en lekker. Rijst, eieren, groenten. En nog meer gedronken. De lekkerste fruitsappen. Onnoemlijk veel fruitsappen. Bij uitzondering niet vers geperst. En overdag: water en gatorade. Liters water en gatorade. Wat heb ik heerlijk afgezien op de klims. Wat heb ik heerlijk afgezien onder de loden zon. Wat heb ik afgezien van een paar keer besmet water. Alles is hier intens, er is geen midden. In Latijns-Amerika geen grijs: het is zwart of het is wit, maar meestal is het felgekleurd als een regenboog. Het is ja of neen. Me gusta. Me gusta mucho. Me gusta muchissimo.

Het is kerst en morgen is mijn sabbatjaar precies een jaar geleden begonnen. Ik wist dat het uniek zou worden. Een eens-in-het-leven-ervaring. Een jaar tijd om een droom waar te maken. Van Mexico tot Ushuaia was het plan. Van Mexico tot Buenos Aires is het geworden. Ik volgde mijn intuïtie. Iedere dag. Ook op de dag dat ik besliste vroeger terug te keren naar Belgenland. Ik had me voorgenomen een jaar lang te doen wat ik écht wou. En dat heb ik een jaar gedaan. En dat heeft zo'n immens veel deugd gedaan. Ik heb horizonten verbreed. Ik heb veel nagedacht, gefilosofeerd, gereflecteerd, in mezelf getrokken. Ik heb veel gebabbeld, meestal met de bevolking, soms eens met toeristen. Ik heb veel geleerd over de mensen, hun cultuur, hun waarden, hun sociale toestanden, hun armoede. Vooral hun armoede. Verdorie, wat een armoede. Als er maar één iets zou bijblijven van deze reis dan is het wel armoede. De elementaire voorzieningen die wij zo normaal vinden, waar we ons zelf durven om druk maken, wel, die zijn er gewoonweg niet. De mensen maken zich daar niet druk om. Zij halen dan maar drinkbaar water kilometers verder. Zij eten dan maar één maaltijd per dag. Zij wassen zich niet met warm water. Zij steken 's nachts geen licht aan, want er is geen elektriciteit. Zij werken niet met machines. En zij werken veel. Van net voor  zonsopgang tot zonsondergang. Zij hebben tijd en zij maken tijd. Voor een babbel met mij, een eenzame fietser, die kromgebogen over zijn stuur, zichzelf een weg baant over voor de helft ongeasfalteerde wegen. Die gesprekken zitten nog voor een groot deel heel levendig in mijn hoofd. En de lach van kinderen, die doet me hier soms spontaan glimlachen als ik eraan denk. En het plezier van die schoolkinderen die even de klas uit mochten om kennis te maken met een continentfietser. En de keren dat het vanop afstand was omdat er een kloof of een andere hindernis was, die zijn onuitwisbaar. Zoals in the middle of nowhere waar een gans schooltje aan de rand van hun pleintje uitbundig kwam zwaaien en juichen. Zelfs zingen. Je zou eens moeten weten wat voor een boost dat geeft.

Al die herinneringen, het is immens. Soms op onbewaakte momenten word ik overmand door zo sterke gevoelens dat ze het traanvocht in mij opwekken. Nu bijvoorbeeld. Die herinneringen zijn sterker dan mezelf. Ze zijn de op mijn gevoelens werkzame herinneringen aan zoveel situaties. Ieder uur van iedere dag heb ik in mijn hoofd opgeslagen als was het mijn harde schijf. Zo nu en dan lees ik die gegevens. Ik roep ze niet op, maar ze komen tot mij door een woord van iemand. Of door iets dat ik lees. Of bij het zien van fruit. Of bij het ruiken van de koffie. Of bij het klaarmaken van de rijst. Of bij het roeren in de wok. Of gewoon zomaar, zonder aanwijsbare reden. Zoveel herinneringen aan zoveel reiservaringen. Negen volle maanden. De iPad staat vol foto's, maar op de harde schijf van mijn hoofd staat zoveel meer. Hier op deze blog staan mijn verslagen. Met de dagelijks tikfouten. En zo kom ik tot de kern van mijn project.

Ja, de reis paste in een project. Een boek schrijven. Dat is het uiteindelijke doel. Timing: op 21 december 2012 wil ik het kunnen aanbieden. Voor eerst aan mijn drie sponsors. Zij waren de eersten die in mijn project geloofden en mij een geldelijke steun gaven omdat ik het hen vroeg. Afstandswinkel, MO*-magazine en mijn eigen werkgever Syntra West. Bij deze wil ik hen nogmaals nadrukkelijk danken voor het vertrouwen. Ten tweede wil ik het klaar hebben voor mijn bloglezers. Ik ken ze voor het grootste deel bij naam, zij die mij lazen. Zij waren een onmisbare steun voor mij. Ik wil hen bedanken voor hun geduld, aandacht en betrokkenheid in mijn doen en laten en schrijfsels. Ten derde wil ik het boek presenteren aan alle mensen die er interesse voor hebben. En ik wil ook hen nu al danken om het boek te willen kopen en lezen.

Er komen twee boeken. Het eerste wordt een verzameling van mijn herschreven blogteksten met enkele frappante reisfoto's. Het tweede (en dit was het aanvankelijk bedoelde) boek wordt een kunstzinnig project waarbij ik de cultuur en de geschiedenis van de Inca's in gedichten, alsook mijn filosofische inzichten over het "zijn" uit de doeken zal doen, geïllustreerd met eigen foto's en reiservaringen. Het wordt een jaarkrant waarbij je iedere dag een blad kunt omslaan. Het wordt een interactief boek waar je zelf de verhaallijn uitstippelt. Aan dit boek is heel veel werk. Immens veel werk. Ik probeer het af te hebben, maar ik ga het pas publiceren als ik er tevreden over ben. Ik ben een onafhankelijk schrijver én uitgever :-) Ik heb tijd en vooral veel goesting om deze uitdaging in 2012 op te nemen.

"En zou je het opnieuw doen?", krijg ik wel eens te horen. Ja, hoor. Mocht ik er de middelen voor hebben zou ik dit mijn leven lang willen doen. Reizen, fietsen, schrijven... dat is een gedroomd leven. En vanaf vandaag leef ik die droom. Daarmee is meteen verteld wat deze reis met mij gedaan heeft. O ja, ik heb weer een stukje van de wereld gezien, en o ja, ik ben weer een ervaring rijker. Maar uiteindelijk is dit ook alweer voorbij. Wat écht van belang is, is vandaag. Als ik vandaag een beetje aan mijn droom werk, ben ik een gelukkig mens. Gelijk waar ter wereld. Gelijk welke droom. Want ja, er is meer dan reizen en fietsen en schrijven in het leven. Ik kijk nu anders naar de wereld. Ik heb het geluk geboren te zijn in België. Ik heb ook het geluk iets met mijn leven te kunnen terug geven aan de mensen die het verdienen. De arme mensen van Guatemala, Ecuador en Peru blijven me zo levendig in de geest, dat ik voor een groot deel voor hen zal werken. Een groot deel van de inkomsten van het boek vloeit naar hen terug. Dat is het minste dat ik moet en vooral wil doen.

Want als er één boodschap is die ik zou willen meegeven aan jullie, lezers, dan is het wel dit:
Ga nooit meer op reis, zomaar, voor je eigen, maar doe het omwille van de arme bevolking waar je naar toe reist. Lééf met hen mee, op hun ritme en met hun gewoontes. Deel een stukje van je tijd met hen. Deel je passies met hen. Geef hen je kameraadschap, vriendschap, liefde en geef hen wat meer dan wat zij vragen (want dat doen zij ook voor jou). Want dat verdienen ze. Pas dan heeft het reizen waarachtig en waarlijk zin.

Aún y para siempre... vamos por el mejor camino!

"nog steeds en voor altijd... laten we voor de betere weg gaan"