La Parillada de la Plata

Mijn slotdag in Buenos Aires, eindpunt in mijn Latijns-Amerika, is een dag met prachtig lenteweer. 26 graden, zalig zonnetje, zacht grasgroen van het park van Puerto Madero, en ik verlies het besef van tijd. Dit was een zalig moment om met het avondlicht afscheid te nemen. Ik ben er niet geraakt om een verslagje van Buenos Aires te schrijven. De stad slorpt te veel van mijn energie ;-) Ik probeer morgen op de luchthaven en op het vliegtuig een samenvatting uit te tikken.

Tegen acht uur keer ik, zoals beloofd, terug naar het uitstekende restaurant La Parillada del Plata. De ober van vorige keer groet me met een knipoog. Dat is plezant. Herkenning. Ik ben bij de eersten die gaan tafelen. Ik kan dus een strategisch goed plaatsje zoeken om alles goed te overschouwen.

Als aperitiefhapjes de gebruikelijke stokbroodjes met drie soorten sausjes. Er komt ook een schoteltje met gekruide witte bonen. Mijn eerste bord wordt er een met jamón crudo, oftewel parmahesp met noten en zwarte olijven... sublieme combinatie! Naast mij komt aan mijn linker- en rechterzijde een Duits koppeltje zitten en voor mij een groep van zes Amerikanen. Hmm, het wordt een stille avond, ook verder is er enkel internationaal gezelschap. Op zaterdag enkel toeristen blijkbaar. 't Is dus vele toffer in de week voor wie ambiance in de keet wil. Op het bord is het wel terug een festijn. Mijn tafeltje staat vol met een zelf samengesteld slaatje. Dat vind ik trouwens een leuke formule die ik graag in België ook wat meer zou willen zien. Ik meng een beetje olijfolie in de kom met rúcula, tomaat en geraspte wortel en meng met een klein beetje marinades die bedoeld zijn voor op het brood. De medallón de lomo is terug mals en overheerlijk. Met water en een glas Malbec is het feest compleet. Een dessert kan niet ontbreken, ook al staat het buikje op ontploffen. In plaats van een irish coffee wordt het een ijsbol met véél whisky en noten. Met minder whisky zou het wellicht beter zijn, maar je hoort me niet klagen ;-). Ha, nu wordt het nog leuker, het is bijna 22 uur dus de Argentijnen komen binnen. De ambiance verdubbelt onmiddellijk met het kwadraat. Mensen aan andere tafeltjes herkennen elkaar, omarmen elkaar, bulderlachen op een vriendelijke en charmante manier. Ik beslis nog een thee te bestellen, gewoon om te blijven genieten van de sfeer in dit superleuke restaurant. Op het moment dat ik nog een bosvruchtencoupe bestel, komen twee porteñas naast me zitten. Twee levensgenieters die, voor ze wellicht een stapje in het uitgaansleven zetten, een portie komen eten en daarbij voor een uitstekende wijnfles kiezen en daar na het proeven meteen op klinken. Fijnproevers. Helaas zijn ze wellicht een achttal jaar ouder dan mezelf en zijn ze niet de meest mooie vrouwen van Buenos Aires. Maar toch hebben ze nog de felheid, die altijd- en eeuwigdurende vlammende hartstochten. Mooi, daar hou ik van. mijn leven lang ;-) Ik hou van gepassioneerde mensen. Wie alles gééft met vurigheid, die is mijn vriend(in). Want geven is delen. En delen is niet halveren, maar verdubbelen. Denk daar maar eens over na... Op het moment dat ik dit schrijf, gaan mensen de tafel rond om de wijnglazen te heffen en elkaar in de ogen te kijken. Ze grijpen elkaar stevig vast, bij het haar, in de nek, om de rug, rond de middels.

Laat me dit ook doen, met jou, lezer, schriftelijk dan... Ik heb deze noten en woudvruchten op mijn lofzang. Na negen maanden zet ik een punt achter een superreis. Zo omschrijf ik het in een woord. Ik heb hier van alles zeer intens beleefd, veel nagedacht en flink gefietst, rondgetrokken van dag tot dag, van onbekende plaats naar onbekende plaats. Het werd telkens een beminde plaats, omwille van de mensen, de natuur, de cultuur, de sfeer,... Het plaatje klopte telkens. Ik heb afgezien, ik heb doorgezet, ik heb genoten. Van alledrie, ten volle. Op het einde van Peru, het hoogtepunt van mijn superreis ben ik mentaal en lichamelijk door het lint gegaan door een sluipende cumul aan situaties. De beslissing om er een punt achter te zetten, is bewust genomen. Nu ga ik nog drie maanden genieten bij het beginnen schrijven aan mijn boek. Dát is tenslotte het eindpunt van mijn project. Ik ben deze reis begonnen, deels omwille van dit boek. Ik heb zóveel inspiratie en ideeën opgedaan, dat ik letterlijk zestien boeken zou kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook. Maar dit jaar ga ik voor het ene, unieke, uitzonderlijke, hoogst eigenzinnige en kunstzinnige boek. Ik leg de lat hoog, misschien te hoog. Maar ik ga ervoor. En als ik beslis om maar 275 pagina's te schrijven, wel, dan is dat maar zoals het aantal dagen dat ik rondgereisd heb. Er zijn geen grenzen. Iedere dag leg ik de grens waar ik ze kan leggen. Ik heb ze verlegd in het fietsen, ik heb ze vanavond flink verlegd in het eten. Ondertussen zijn alle toeristen verdwenen en zit ik in de aangename latino-tumult. Communiceren doen ze hier met het ganse lichaam. Armen bewegen, hoofden knikken, blikken en mondhoeken spreken. Wat later verdwijn ik. Morgenochtend verdwijn ik van dit continent. Dat zal pijn én deugd doen. Het zal vooral voldoening geven. Ik heb een machtige drie trimesters hier beleefd. En dan nu een gelukstraantje. En een glas champagne, aangeboden door het huis, samen met de rekening. Ik hef het glas met sprankelend vocht en drink op de betere weg die ik gekozen heb. Gebroken en verwerkt enkele demonen van het verleden. Ik hef het glas op mezelf. En ik hef het glas op degene die in mijn leven komt. Na bijna twintig jaar in een onderkoeld lichaam, I'm completely ready for real fine warm love. Heaven helps the one, that comes to my door, cause I decided, from now on, I'm ready for love.