"Kijk eens diep in mijn ogen"

Hola amigos!

Ik ben terug online. Mobistar geeft me voor 15 euro per maand toegang op de iPad tot het virtuele luchtruim en ik mag daarmee gratis De Standaard op mijn schermpje lezen. De volgende stap is dat je die zelf niet meer hoeft te downloaden, maar dat je - net zoals met de koffiezetmachine - bij het krieken van de dag automatisch binnengesijpeld krijgt.

Over binnensijpelen gesproken. Vanmorgen heeft het geregend en er komt water in mijn keuken binnen. Dat was al een probleem van voor ik vertrok, maar dat voltrok zich niet vanmorgen. Neen, nu komt het van onder de vloer ofwel kruipen ergens kabouters met de gieter rond. Ik kijk eens toe waar ze precies uit de grond komen, want dat is nog een mysterie. Dat kabouters bestaan, dat hoeft niet te verwonderen.

En dan nu het verhaal van de dag. Ik fiets naar het postkantoor en de bank. Ik merk bijna aan de lijve dat rijden op de Ingelmunstersteenweg in de richting van het centrum (nou ja, kerkpleintje) gevaarlijker is dan de Carretera Panamericana (in gelijk welke richting). Geen supertruck hier, maar toch een serieuze klepper, waarvan de chauffeur niet ziet dat de rond van de asfaltweg zonder fietsstrook aan de rand golvend ligt en absoluut niet kan weten dat daarop fietsen gevaarlijker is dan surfen op een twintig meter hoge Nieuwzeelandse golf, scheurt op enkele centimeters van mijn stuur. Maar dat is mijn verhaal niet, want uiteindelijk behoud ik de koelbloedigheid om op de rand te surfen en in koelere vaarwaters te komen van het Oostrozebeeks kerkpleintje met fietsstalling en postkantoor.

Ik liet dit jaar mijn post doorsturen naar een vriend. Bij de aanvraag had ik meteen vier blaadjes ingevuld en heeft de dame ze toen al, op mijn vraag, netjes alle vier al in de computer verwerkt. Dat spaarde mijn vriend drie ritten naar Oostrozebeke uit. Dat is zo kwaad niet. Maar wel drie ritten op tijdstippen dat hij en zijn vrouw nog druk aan het werken zijn. Dat was toen op eenvoudige vraag mogelijk. Vandaag schuif ik aan voor een annulatie van het laatste kwartaal. Niet dat ik niet naar Hulste wil fietsen om mijn post op te halen (na het lezen van mijn gedownloade DS). Maar gewoon omdat ik de goede gewente heb om het eerste wat ik doe na het opstaan, de post uit het deurkastje te nemen. Waarom dit het eerste is? Wel, gewoon praktisch, ik duik de trap naar beneden en zet vijf stappen naar mijn voordeur, waar in een zelfgetimmerd kastje tot eind vorig jaar de papieren versie van De Morgen stak. Dan liep ik terug, ging de living binnen en drie stappen verder naar de CD-kasten waar ik dan een album uit nam met muziek die me die ochtend wel zou bevallen. Vier stappen verder legde ik dan de muziek op en zeven stappen verder sta ik in mijn keuken, waar bijna iedere morgen mijn zelfgebakken broodje en de doorgesijpelde koffie lekker geuren. Aan de ontbijttafel at ik dan lekkere stutjes met choco en vouwde ik DM voor mijn ogen uit.

Ik wijd uit, alleen maar om te zeggen, dat ik dit ritueel zal moeten aanpassen. Het zelfgetimmerde houten staketsel is nu een schermpje met touchscreen. Ik hoef zelf niet te klikken om mijn krant te kunnen lezen: twee keer met de vinger wijzen en daar verschijnt het nieuws van de dag. In de praktijk? Het duurt iets langer dan vroeger (wie zegt daar dat het virtueel veel sneller gaat?), maar ik moet er twee stappen minder voor doen. Nu, da's dan een minimale fractie van de energie die ik er vanaf nu iedere dag kan af fietsen. Zonder auto is het leven een stuk dynamischer. Me gusta mucho!

Dit ook nog eens gezegd zijnde, sta ik in het postkantoortje van Oostrozebeke. Een kantoortje waar je door twee warmtesluizen moet die een derde van de klantruimte inpalmen. Er staan vier mensen, maar dat is niet erg. Tijd staat aan mijn zijde :-) Ik sta hier dus om iets te annuleren waarvoor ik al betaald heb. Ik denk aan de mogelijkheden die ze me zullen geven, maar als het mijn beurt is, zegt de postdame me dat ik dat wellicht schriftelijk zal moeten melden omwille van veiligheids- en privé-redenen. Ik kijk haar aan met een blik van "was-ik-maar-in-Latijns-Amerika-waar-alle-problemen-"morgen"-opgelost-worden". Ze leest de laatste alinea van het blad met mijn referentiecodes voor. Dat had ik niet gelezen, maar ik onderbreek haar met mijn Latijns-Amerikaanse charme en lach haar vriendelijk toe dat ik toch niet weer een paar dagen moet verliezen om zoiets eenvoudig te annuleren. En ik ga nog wat verder in een gematigde bui, waar ik op de belangrijkste woorden extra toonval druk en zijdelingse hoofdbewegingen maak. Ze onderbreekt me nu ook - en nu komt de clue van mijn verhaal:

"Kijk eens diep in mijn ogen..."

Ik kijk haar glimlachend voor twee en een halve seconde aan, adem eens sterk door mijn neus terwijl mijn mondhoeken breder en hoger van elkaar gescheiden worden. Achter mij wordt er kort gelachen.

"Gij gaat dat voor mij regelen, hé...", lach ik haar toe.

"Ja, ik ga een mailtje sturen", lacht ze terug.

Ik vouw mijn papier met de codes terug op en steek het in mijn broekzak.
"Dus ik moet nu niets meer doen en het komt in orde?", frons ik, nog steeds wat lachend.

"Ja, het komt in orde...".

Ik onderbreek haar en zeg:
"Dan ga ik nu nog eens diep in jouw ogen kijken om je te bedanken".

Het postkantoor lacht en ik laat het achter mij en fiets naar de bank.
Zalig moment! Het is nog van deze tijd, om iets gedaan te krijgen, met een gebaar.
Ik geloof dat mijn mejor camino echt wel verder gezet wordt in België en ik hoop nog langer dan de volgende drie maanden!