De busrit brengt ons tot boven de sneeuwgrens (2800 meter). Het is een prachtig zicht tegenover de felblauwe lucht en een mooi afscheid van de Andes. Ik blijf mijn leven lang terugkomen naar dit machtig gebergte. Maar nu heb ik andere plannen. I'm going home!
De douane verloopt heel traag. Een ferm onderbemande douane neemt de tijd. Bovendien stopt de bus net voor de controlepost en gunt iedereen de tijd om een koffietje te gaan drinken. Ik blijf op de bus en bij enkelingen die deze pauze ook niet nodig hebben. De Puente del Inca in Argentinië is de plek voor de ultieme Andesfoto's. Het is na 13u30 wanneer we er met de bus verder afdalen naar Mendoza. De sneeuw verdwijnt en zandkleurige rotsen vormen het magnifieke decor. Op het scherm is er een mooi stukje klassieke symfonie met een mooie violiste die vijf minuten de aandacht verlegt. Voor de rest imponeert het landschap me en voel ik aan dat ik geen betere beslissing kon nemen. Patagonia en Vuurland is voor een andere keer. En als die andere keer nooit komt, zo is het dan maar. In Mendoza boek ik de nachtbus om 19u30 naar Buenos Aires. Morgen rond 10 uur land ik in de fijne hoofdstad. Bij een dikbelegen hamburger met vettige frietjes zoek ik op internet een hotel.
O ja, ik bén nog niet thuis :-))
Bij de busonderneming Taca doen ze moeilijk over de fiets. Dat wordt bijbetalen, maar ik verweer me nu zelf in een Latijnse furie. Dat hebben de Chilenen me gisteren bijgebracht. Ze willen er de politie bijhalen als ik weiger dat de fiets uit de bus gelaad wordt. Dat moeten ze dan maar doen! Dat doen ze ook en even later staan twee blauwe mannen met mij en de pippo van Taca rustig te discussiëren. De pippo begint zich ongemakkelijk te voelen en vraagt mijn ticket, loopt naar zijn baas. De twee blauwe mannen volgen hem. Ik zie ze babbelen en in mijn binnenste lach ik me te pletter. Ik weet wat het resultaat is en glimlach als ze in mijn richting komen. Het is goed voor vandaag, maar als morgen zou blijken dat de fiets een ander bagagestuk zou geschonden hebben, dan moet ik dat betalen. Ik lach, neem een foto van de fiets in de bagageruimte, die helemaal geen contact heeft met andere valiezen. Je moet altijd op je strepen staan om het kapitalisme te bestrijden :-) Ik stap de nachtbus op. Er zit niemand naast mij en dus ga ik mij knussig en wijd installeren met rode dekentjes. Het avondmaal is uitgebreid. Aperitiefhapjes, minibroodjes met kaas en hesp, een rijst met groentenschoteltje, een kippenbilletje in de room met gekookte aardappeltjes en warme groenten, een chocolademousse. En dat met rode wijn, sprite en op de koop toe champagne. Er is een persoonlijk filmaanbod met o.a. Interception. Maar het is moeilijk om volgen en ik beslis plat te gaan liggen. Volledig slapen kan ik niet, maar ik kan wel wat rusten, nadat ik ongeveer duizend van de negenduizend foto's bekijk. Wát een reis!
Ik vind ViaVia in Buenos Aires en kan nu gaan slapen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen