Eindelijk een écht goed Argentijns restaurant

Morrones asados (gegrilde rode zoete paprika) als aperitiefhapje. Drie sausjes (frisgroen, pikant herfstkleurig en pepers van verschillende kleuren). Een fantastisch soepele rode huiswijn (Malbec) in een groot glas én deftig gevuld. Een mals, gigantisch steak (medallon de lomo), zoals steeds voor mij tres cuartos gebakken. Een van de beste steaks ooit! Een apart overvol bord lekkere frietjes (haast even goed als Belgische!). Sla, tomaat en uien mix ik met het groene kruidensausje en olijfolie.
Kortom: eindelijk een Argentijns feest op zijn Argentijns.



En voor wie van details houdt: de ober schenkt de wijn een klein beetje schuddend met de fles (om er meer zuurstof in te steken) en veegt de rand af met een servet, de tegels van het restaurant zijn een schuin zwartwit schaakbord, er hangen spiegels om de andere gasten te zien genieten, er staan tot het plafond flessen wijn, grote bokalen met augurken en uien, er hangt een authentieke zwartwitfoto van de keuken waar de grote stukken vlees voor die avond hangen en vier koks wat onhandig poseren voor de foto, koffiezakken uit Brazilië, de mensen in het restaurant babbelen luid, lachen en feesten, het stokbrood wordt besmeerd met de magische sausjes, glazen klinken, blikkende ogen fonkelen, glunderende tafelgenoten, glurende passanten buiten, rode neon: steak house, ik hoor de deur piepen en kraken, tegen half tien, twee derde ingenomen, het geluid zwelt aangenaam aan, ik probeer mij te concentreren op de jazz muziek, maar die is nauwelijks hoorbaar, de klanken die ik hoor, zijn vettig Amerikaanse bassen, vuil Castillano en alles daartussen, maar de mix is schitterend met de sexy hoge tonen van de vrouwelijke Spaanse accenten.

Tijd voor een dessert: un helado don pedro: ijsbollen, whisky, noten en chantillyroom. Hmm, twijfel, want er is ook een helado con frutas del bosque. Ik hou die met de whisky voor op mijn laatste avond. Ja, hier wil ik terugkomen om afscheid te nemen van een van mijn allerlievelingssteden. Waarom ik hier zo graag ben, wordt nog beschreven. Ik hou er nog even de spanning in, want ik ben hier nog drie volle dagen. Het wordt moeilijk afscheid nemen van deze continentreis, maar het wordt nog een plezant najaar. Een ding kan ik al verklappen: it ain't over till it's over en het duurt nog drie maanden. Ondertussen dansen de donkerrode bosvruchten tegen mijn fris met ijslucht gevulde gehemelte. Rode bessen en framboisen vallen van het nachtelijk firmament, tuimelen op mijn papillen en dringen in mijn zieleroerselen. Ik zing op dit leven en ik dicht het plan om nooit te stoppen genieten. Ik zwijg van de doodlopende zijwegen en ik ga voluit voor de blije paden. Er ligt een weg voor mij, luchtbreed, met buien en zon, heldere nachten, bewolkte duisternis en alle andere mooie schakeringen daartussen. De lente en de zomer van mijn leven heb ik gehad, maar de mooiste dagen in herfst en winter bieden me de uiteindelijke charme waar ik altijd al naar verlangde. Waar een vos langs de bosrand naar de boerderij sluipt, een roodborstje de sneeuw doet stuiven, daar is mijn nest. En binnen enkele dagen ben ik daar.

Ondertussen is het na half elf. De Amerikanen zijn verdwenen, de Latino's wakkeren hun discussies aan. En hun wellusten,en hun genot in een zachtgierende lach. De ogen schitteren als sterren in hun donkere pupillen. De elegante vingers strijken door de zachte zwarte haren, de heren schuiven hun handen over hun fijngeknipt maar vaak grijze hoofd. De gesprekken graven dieper, maar daarom worden de stemmen niet stiller. Hier ben ik graag. In dit restaurant, in deze stad. Meer daarover dus later, maar dit tipje kon ik niet laten. Waar het hart van vol is... geraakt de buik van bol. Maar dat wordt er morgen sportief afgewerkt ;-))